Recensie: James House And The Blues Cowboys – James House And The Blues Cowboys

James House And The Blues Cowboys – James House And The Blues Cowboys
Format: CD – Digital / Label: Water House Records
Releasedatum: 3 augustus 2018

Tekst: Peter Marinus

Wanneer er op een album gitaristen als Will Kimbrough, Kenny Greenberg, Todd Sharp en Roddy Romero mee doen kan je er haast al automatisch van uit gaan dat we hier met een prima bluesrock album te maken hebben. En dat klopt dan ook als een bus! James House And The Blues Cowboys hebben een album uitgebracht waarop de woorden “broeierig, loom en rauw” constant van toepassing zijn.
James House is een zanger, gitarist en organist uit Sacramento, CA, die ook als componist al lange tijd bezig is. Hij sleepte al menige Grammy en Music Award binnen en schreef o.a. voor artiesten als Diamond Rio en Dwight Yoakam. Ook werkte hij samen met Joe Bonamassa, Beth Hart en Joanne Shaw Taylor.
En nu dus een album met zijn Blues Cowboys, die naast de genoemde gitaristen bestaat uit bassist Mike Bradford, drummers Crash Jones en Smoove Ras en Eamon McGloughlin op de fiddle.

Een goed voorbeeld van een broeierig loom bluesnummer is de opener Jail House Blues met heerlijk rauw slidegitaarwerk. Aan dit nummer zit een swampy, mysterieus geluid dat ook ook doet denken aan het oude bluesy werk van Aerosmith. James beschikt over een lekker rauwe stem, die in dit nummer prima op zijn plek is. Ook de snerpende fiddle van Eamon McGloughlin past perfect in dit nummer. Ook Arkansas Woman heeft een broeierig loom geluid met een funky ritme en de getergde rauwe zang van James.
De luie funky bluesrocker Ain’t No Way bevat alle elementen waar een, op gitaar gerichte, bluesrock liefhebber van houdt. De ene na de andere gitaarlick komt voorbij met daarboven op priemende gitaarduels. Het nummer heeft ook een Southern rock geluid. Long Way Down is dreigend langzaam met verschroeiend gitaarwerk en een stevig rauw rockende refrein.
De snerpende fiddle is weer zeer functioneel aanwezig in het voortschuifelende Good Love met soulvolle zang en huilend gitaarwerk. In Moving On Over wordt in een iets hoger tempo gerockt. Een nummer waarin Americana invloeden zitten waardoor een mix van John Cougar/Dwight Yoakam ontstaat. Well Ran Dry is weer zo’n heerlijk lome shuffle met wederom dat schroeiend harde gitaargeluid. Gone Again heeft wel iets van het werk van Chris Rea. Een mid-tempo ballad met gruizige maar zeer ontspannen zang. De rauwe lome shuffle Boomerang pompt lekker voort met snerpende gitaren. In de semi-akoestische shuffle Ballad Of The Troubadour Kings wordt de blues met een flinke scheut Americana vermengd.
In de afsluiter Which Side Of The River is Roddy Romero te horen met zijn zinderende gitaar.

Voor dit prima bluesrock album dient elke bluesrocker eens flink de tijd te nemen.


Tracklist:
01. Jail House Blues
02. Arkansas Woman
03. Ain’t No Way
04. Long Way Down
05. Good Love
06. Moving On Over
07. Well Ran Dry
08. Gone Again
09. Boomerang
10. Ballad Of The Troubadour Kings
11. Which Side Of The River

Website: James House And The Blues Cowboys

29 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe