Recensie: Jake Mason Trio – The Stranger In The Mirror

Jake Mason Trio – The Stranger In The Mirror
Format: CD – Digital / Label: Soul Messin’ Records
Releasedatum: 11 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Eind Jaren ‘50/begin jaren ’60 was de orgeljazz behoorlijk populair. Het barstte echt van de swingende organisten op labels als Prestige en Blue Note. Om je even op de muzikale weg te helpen zal ik er even een paar noemen: Jimmy Smith, Big John Patton, Lonnie Smith, Reuben Wilson, Brother Jack McDuff, Don Patterson, Johnny “Hammond”Smith en Charles Earland. En dan zal ik er ongetwijfeld nog een paar vergeten zijn. Op platen uit die tijd was het een vast gegeven, dat swingende orgelnummers, die ergens tussen de soul en jazz in hingen, werden afgewisseld met ballads, die meer de jazz kant op gingen.
Organist Jake Mason uit Australië, die bekend is van de band Cookin’ On 3 Burners, heeft nu met zijn Jake Mason Trio een instrumentaal debuutalbum opgenomen waarop hij het geluid uit die tijd wil laten herleven. En dat lukt hem prima! Hij wordt hier bijgestaan door gitarist James Sherlock, drummer Danny Fischer en op een aantal nummers saxofonist Paul Williams.
Dit houdt dus in dat het album is gevuld met de typische orgeljazz sound, waarin blues, soul, jazz en soundtrack-achtige muziek hand in hand gaan. En alle nummers zijn van de hand van Mason.

Het album opent met de lome New Orleans beats van drummer Danny Fischer in The Grain Store waarna het nummer al gauw overgaat in een luie funky groover met jazzy gitaarwerk en pompend orgelwerk waarin ook de invloed van Booker T. Jones terug te horen is. The Stranger In The Mirror is een ballad met zacht roffelende drums en subtiele gitaarlicks maar bovenal het warme luie orgel. Rib Eye is een superswingend jazznummer waarin het orgel en de gitaar om de hoofdrol strijden. Een strijd, die trouwens onbeslist blijft. Please Please Please is dus niet het James Brown nummer maar een lui groovend acid soul nummer waarin orgel en gitaar elkaar prima aanvullen, bijgestaan door de saxofoon van Paul Williams. Een echt “smooth” nummer.
Voor mij is het prijsnummer van dit album People Two & One. Een prachtig atmosferisch nummer met warme orgelgolven en gitarist James Sherlock in een bloedvorm. Hij klinkt hier als een mix van Carlos Santana, Jan Akkerman en David Gilmour. De combinatie orgel-gitaar doet hier sowieso aan Focus denken. De overgang is daarna groot in het lichtvoetig swingende jazznummer Smile AWhile dat doet denken aan de soundtracks van vroege jaren 60 films. Een lui schuifelend nummer met huppelend orgel. Butter Melt wordt door drummer Danny Fischer via ingenieuze grooves in werking gezet waarna een lekker luie samba te horen is met George Benson-achtig gitaarwerk. Lemon Twist is een lekker funky nummer met onweerstaanbare luie grooves, dat doet denken aan het thema van de TV serie “Sanford & Son”. Het album wordt passend afgesloten met het uitbundig pompende orgeljazz nummer Candy Smack.

Jake Mason is er prima in geslaagd om de hoogtijdagen van de Blue Note en Prestige orgeljazz weer te doen herleven. En daar is niets oubolligs aan!!!


Tracklist:
01. The Grain Store
02. The Stranger In The Mirror
03. Rib Eye
04. Please Please Please
05. People Two & One
06. Smile Awhile
07. Butter Melt
08. Sunfall
09. Lemon Twist
10. Candy Smack

Website: Jake Mason

25 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe