Recensie: Jabo, Rue Davis – Wanted For Playing Nothing But The Blues

Jabo, Rue Davis – Wanted For Playing Nothing But The Blues
Format: CD – Digital / Label: Blackgrove 401 Records
Releasedatum: 10 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Ik begrijp best dat kleine onafhankelijke labels, zoals in dit geval Blackgrove 401 Records, een beperkt budget hebben en niet zo uit kunnen pakken, qua productie, als de grote labels. Maar dat neemt niet weg, dat ik het doodzonde vind als een op zich prachtig album door een goedkoop geluid niet oplevert wat het had kunnen opleveren. Neem nou bijvoorbeeld dit abum van Jabo & Rue Davis.
Laat ik de heren eerst eens voorstellen Jabo komt uit Texas en begon op 8-jarige leeftijd al te drummen en pakte daar ook nog eens de accordeon bij. Het is niet verwonderlijk dat hij de bijnaam “Teaxs Prince Of Zydeco” kreeg. Hij speelde onder meer in de band van Calvin Owens, die bekend is als bandleider van B.B. King. Ook zanger Rue Davis is afkomstig uit Texas. Gezamenlijk komen ze nu met een album op de proppen, dat vol staat met bluesy soul, of soulvolle blues. Beide heren beschikken over een dijk van een soulstem. Vooral de rauwe strot van Rue bezorgt je vaak kippenvel. De accordeon van Jabo is vrijwel nergens aanwezig. Slechts in de soulballad Please Take Me is hij met moeite te horen achter een dikke laag van goedkoop synthesizer geluid.
Dat synthesizer- of keyboardgeluid is de grootste boosdoener op dit album. Met dit instrument wordt gepoogd om een blazersgeluid te produceren hetgeen erg goedkoop aandoet en afbreuk doet aan de prima soulnummers op dit album. Ook van de verwachte zydeco is niets terug te vinden op dit album. Het gaat hier dus puur om soulmuziek.
Jabo is op het album hoofdzakelijk als drummer en zanger te horen. Zijn drumgeluid is (te) ver in de mix naar voren geschoven. Zijn prima soulstem past perfect bij de magnifieke rauwe soulstrot van Rue Davis. Van de laatste zou ik graag eens wat solomateriaal horen!

De mannen openen het album met Club Women, een soulnummer in de stijl van Bobby Bland. Een warm groovend nummer met zang van beide heren. Steal Away is een nummer, dat bekend is van Jimmy Hughes. Op dit album is het een zeer soulvolle soulballad met de rauwe soulstem van Rue en priemend gitaarwerk. The Hurting Blues is een soulballad met een, uiteraard, hoog bluesgehalte. Een nummer, dat, ondanks het goedkope keyboard geluid, toch weet te overtuigen en dat komt voornamelijk door de zeer krachtige zang. In zowel You Got All I Need als Home Wrecking Demon waart het funky geluid van de Staple Singers rond. Bij de slowblues Cheating Blues overheerst maar één gedachte: als dat goedkope keyboard nou eens vervangen zou zijn door een warm, soulvol orgel….In de shuffle It’s Getting Late valt het vooral op wat een machtige rauwe soulstem die Rue Davis toch heeft.

Hopelijk zit er in de toekomst een goed geproduceerd album in voor de beide heren, of, nog beter, een solo album van Rue Davis! Liefhebbers van diepe soulmuziek zouden hier eens een luisterbeurt aan kunnen wagen, als zij in staat zijn om door het goedkope geluid heen te prikken.


Tracklist:
01. Club Women
02. Steal Away
03. The Hurting Blues
04. You Got All I Need
05. Cheating Blues
06. It’s Getting Late
07. You Didn’t Hurt Me
08. Please Take Me
09. Home Wrecking Demon
10. My No Good Friend

Website: Jabo

2 oktober 2018|Categories: Recensies|Tags: , |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe