Recensie: J.P. Harris – Sometimes Dogs Bark At Nothing

J.P. Harris – Sometimes Dogs Bark At Nothing
Format: CD – LP – Digital / Label: Free Dirt Records
Releasedatum: 5 oktober 2018

 Tekst: Martijn Wesseling

Als je de naam J.P. Harris opzoekt kom je op allerlei verhalen over zijn oorsprong. Hij is al vroeg uit het ouderlijk huis vertrokken en heeft een flinke tijd rond gezworven. Dit zorgt er nu voor dat hij als “ex-gutter punk road warrior” wordt neergezet. De verhalen nemen soms bijna mythische vormen aan en dat is iets waar hij zichzelf tegen verzet. Het tweedelige interview wat hij gaf voor Now/It’s Nashville is het zeker waard om eens te lezen. Hier zegt hij bijvoorbeeld:

“I know that I’ve been around for a while, and that I’ve led an interesting and wild life. It’s been fun. I’ve made a lot of really bad and really awesome and weird unconventional life choices. I left home really young and steered me to where I am today. But at the same time, I’ve had to work really hard over the years at not letting people inflate that, either on my side or third parties writing about me or whatever. It’s “Please don’t blow this up into some mythical sounding horseshit.” (bron: https://www.nowitsnashville.com ) Wil je wat meer weten over zijn achtergrond lees dan deel één en deel twee van dit interview.

Uit veel van die verhalen en recensies die op het internet rondzwermen kun je ook opmaken dat men J.P. Harris nu pas echt ontdekt. ‘Sometimes Dogs Bark At Nothing’ is echter zijn derde album en ook op zijn vorige albums maakte Harris country zoals het ooit bedoeld is.
Een belangrijke reden waarom zo’n artiest lang onbekend blijft en vooral bij liefhebbers omhoog komt is natuurlijk dat de radio lange tijd geen country draaide. Tenminste, wel een vorm van country, maar dan meer de pop country variant. Inmiddels lukt het artiesten als Sturgill Simpson, Chris Stapleton en Jason Isbell om de country toch langzaam weer de huiskamers en (grotere) concertzalen binnen te krijgen. Ook zonder radio aandacht worden dit grote artiesten. Artiesten die muziek maken, zoals zij het willen maken en geen concessies doen om een radio hit te kunnen scoren.
J.P Harris past in dit straatje. Zijn country is er één van het honky tonk soort, in de lijn van illustere voorgangers als Hank Williams en George Jones. De randen zijn rauw, er zit een flinke scheut twang in en de blues is ook nooit ver weg. Al jaren ben ik groot liefhebber van de wat meer modernere varianten op country, de artiesten die veelal onder de noemer Americana weggezet worden. De laatste tijd begin ik ook steeds meer de hardcore country variant te waarderen en dit uitstekende derde album van J.P. Harris zorgt er zeker voor dat die liefde groeit.

Voor liefhebbers van country zoals country bedoeld is, country die teruggrijpt naar de grondleggers van dit genre is dit een verplichte aanschaf.


Tracklist:
01. JP’s Florida Blues #1
02. Lady in the Spotlight
03. When I Quit Drinking
04. Long Ways Back
05. Sometimes Dogs Bark At Nothing
06. Hard Road
07. I Only Drink Alone
08. Runaway
09. Miss Jeanne-Marie
10. Jimmy’s Dead and Gone

Website: J.P. Harris

12 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe