J. Lee And The Hoodoo Skulls – Black Moon
Format: CD – Digital / Label: HooDoo Records
Releasedatum: 8 maart 2019

Tekst: Peter Marinus

Om het geluid van de Britse band J. Lee & And The Hoodoo Skulls te omschrijven als pure bluesrock doet deze band tekort. Er is namelijk meer aan de hand. Verrassend genoeg voegt deze band uit Surrey de nodige glamrock ingrediënten aan hun nummers toe terwijl er ook aanstekelijke elementen uit de muziek van Britpop bands als The Arctic Monkeys en Franz Ferdinand te horen zijn.
Zanger Jason Lee Barratt, gitarist Harun Kotch, drummer Wayne Riches en bassist Luke Sohl Williams hebben hun album gevuld met nummers, die vrijwel allemaal pompende en stampende nummers zijn met een zeer rauw geluid.

Dat is al het geval in de opener van het album, 2 Bit Lovers. Een rauw voortpompend nummer met een haast T. Rex-achtig geluid waarin de krachtige stem van Jason Lee Barratt zich hoorbaar thuis voelt. Als dan dit nummer ook nog eens voorzien wordt van een verpulverend harde gitaarsolo kan het bij mij al niet meer stuk!
De band pompt onverdroten voort in het log stampende Woman, dat moddervet klinkt met een wederom aanstekelijk rockgeluid en scheurend harde gitaarsolo. In het intro van Save Me zijn sompige ZZ Top-achtige gitaarriffs te horen waarna een bonkend bluesrock nummer wordt ingezet van een iets broeieriger aard. Guilty Pleasure heeft meer dan een klein beetje glamrock invloeden. Dit nummer klinkt mij als een rauwe bluesy variant op de Gary Glitter beat in de oren met rauwe gitaarexplosies. Love is daarna een stuwend pompende staccatorocker met een aanstekelijkheids graad, die zelfs fans van The Arctic Monkeys zou kunnen aanspreken. Electric Blue stampt loom funky voort met zoemend gitaarwerk en een hoog meebrul gehalte.
Breaking The Shakedown is een uitzinnig hard bonkende boogie waarin de band klinkt als Canned Heat met een grote bos Spaanse pepers in hun kont. In het zoemende, funky, Take Me Higher zijn naast de staccato groovende gitaarriffs ook de nodige harde psychedelische invloeden te bespeuren. De Glitter beat wordt er weer bijgehaald in het stampende Black Moon met een zeer aanstekelijke melodie.
De moddervet beukende boogie Down is de afsluiter van dit album. Dit nummer wordt gekenmerkt door het ultra zware basgeluid. Af en toe klinkt de band hier als een loodzware variant op The Black Crowes.
Ik kan alleen maar vaststellen dat J. Lee And the Hoodoo Skulls een prima album hebben afgeleverd waarop een mengeling van bluesrock en glamrock plaats vindt. Een mengeling, die ik niet voor mogelijk had gehouden maar die, in dit geval, dus uitstekend werkt!


Tracklist:
01. 2 Bit Lovers
02. Woman
03. Save Me
04. Guilty Pleasure
05. Love
06. Electric Blue
07. Breaking The Shakedown
08. Take Me Higher
09. Black Moon
10. Down

Website: J. Lee And The Hoodoo Skulls

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by