Ivan & The Parazol – Exotic Post Traumatic
Format: CD – Digital / Label: Butler Records
Releasedatum: 22 maart 2019

Tekst: Peter Marinus

Het is altijd leuk om eens geluiden uit Hongarije te horen want die komen tenslotte niet elke dag voorbij! De band Ivan & The Parazol komt uit Boedapest en brengen ons, op hun vierde album, volgens eigen zeggen, een geluid, dat de geest van de 70’s glamrock vermengd met psych-rock. 70’s glamrock, dan denk ik al gauw aan de hoogtijdagen van een David Bowie, T.Rex, Mud, The Sweet en zelfs Gary Glitter. Nou hoor ik allerlei muzikale geluiden voorbijkomen op dit album maar glamrock hoor ik vrijwel niet. En ik heb toch echt mijn best gedaan!

De band bestaat uit Vitáris Iván (zang), Balla Máté (gitaar), Beke István (keyboards), Simon Bálint (drums) en Tarnai János (bas). De laatstgenoemde schijnt trouwens de band verlaten te hebben.

Ik begin gewoon met het eerste nummer, Nr. 1003, dat de psychedelische kant van de band laat horen in een zwevend, haast symfonisch rock-achtig geluid, dat dan ook gedomineerd wordt door het zwevende toetsenwerk en een zware (syn?) bas. Dit geluid doet zowaar aan het spacey geluid van de mysterieuze band Klaatu denken. Maar van glamrock geen spoor!
Met I Can’t Recall gaan we op dezelfde zoemende voet verder met een nogal poppy geluid. Een nummer dat minder indrukwekkend is als zijn voorganger. Na wat drumsamples opent het logge funky What I’ve Been Through met zijn rauwe gitaarriffs en vervormde zang. Het nummer leunt voorzichtig tegen een wat industrial geluid aan en in het “na na na” refrein zijn zowaar wat lichte glamtrekjes te vinden. Changin’ doet erg veel aan het geluid van INXS denken maar dan voorzien van een meer poppy geluid waardoor het nummer ineens ook aan de Britpop van een band als The Soup Dragons gaat klinken.
De beginriffs van Is That lijken even op Bowie’s “Rebel Rebel” waarna het nummer als snel een funky Soup Dragons wending neemt. Lonely Sunday is een spetterende garagerocker die op z’n New York Dolls best opent, daarna wat gas terugneemt om als stuwende Blondie pop verder te gaan. In het lui groovende Serial Kller duikt het INXS geluid weer op. In dit nummer is zangeres Kyika van de band The Crystal Fighters als gastzangeres te horen. En dan hoor ik voor het eerst echte glamrock geluiden in When I Was 17. Voorzien van rauwe gitaarlicks en een smerig Hanoi Rocks-achtig geluid. Orchid is in eerste instantie een schoolvoorbeeld van een rockband , die zich meent te moeten vergrijpen aan een zoetsappige ballad. Plotseling gaat het nummer echter over in Cult-achtige rock bombast waardoor er dus een onsamenhangend nummer geboren is.
Ivan & The Parazol sluiten het album psychedelisch af met het semi-akoestische Pink Ecstacy met zijn tabla’s, brandende fuzzgitaar en de opnieuw opduikende Soup Dragons invloeden.

Ivan & The Parazol is een goede Hongaarse band, die met dit album nog te onsamenhangend klinkt om echt te kunnen overtuigen!


Tracklist:
01. Nr. 1003
02. I Can’t Recall
03. What I’ve Been Through
04. Changin’
05. Is That
06. Lonely Sunday
07. Serial Killer
08. When I Was 17
09. Orchid
10. Pink Ecstasy

Website: Ivan & The Parazol