Recensie: Ismo Haavisto – The Blues Has Chosen Me

Ismo Haavisto – The Blues Has Chosen Me
Format: CD / Label: Lake Water Records
Releasedatum: 25 januari 2018

Tekst: Peter Marinus

Zeg nou eens eerlijk. Wat weet je van de Finse blues scene? Het antwoord moet dan toch zijn, vrijwel niets!! En dat zal dan de reden zijn dat de voorgaande acht albums van de Finse zanger, gitarist en mondharmonicaspeler Ismo Haavisto onopgemerkt aan ons voorbij zijn gegaan.
En wat hebben we daarbij veel gemist want ik durf zo maar te stellen dat we hier met een nieuwe sensatie op bluesrock gebied te maken hebben. Ismo treedt zowel als one man band op als met zijn twee begeleiders, Ville Vallila op bas en drummer Mikko Jarunen op drums en wasbord.
Zij spelen al zo’n twaalf jaar samen en leveren hier een album af dat vol staat met ruige elektrische blues maar ook met rustige akoestische blues.

Ismo en zijn vrienden komen gelijk goed binnevallen met So Gone. Een vette, rauwe boogie met Nick Cave-achtige zang van Ismo. De ritmesectie beukt er flink op los terwijl de vlammen van Ismo’s harmonica af slaan. Down To The Otamo is een rauwe groovende bluesrocker met vurig schurend en vooral hard gitaarwerk.
If You Don’t Live, You Gonna Die wordt door Ismo solo uitgevoerd en doet qua intensiteit en rauwheid niet onder voor het trio geluid. Kairo is daarna een soort bluesrock uitvoering van de “Egyptian Reggae”. Een luchtig swingend nummer waarin zwoel Arabische en zigeunerjazz invloeden terug te vinden zijn.
No No Woman Blues is een rustig schuifelende akoestische blues met een zelfde loomheid als het werk van J.J. Cale. Vervolgens gaan we in de instrumental Cha Cha Fly aan de blues . Een luchtig en pakkend nummer met priemend surfgitaarwerk.
The Blues Has Chosen Me is dan weer een solo uitgevoerd nummer. Een countryblues, die rauw bonkt en waarin de slide weer alle kanten op knalt. Ismo’s zang is hier bijna net zo rauw als die van Howlin’ Wolf. Why You Treat Me So Bad deint zacht voort met een mooi huilende harmonica. Diezelfde harmonica vat bijna vlam in Big Bad Mama. Een shuffle waarin door de slappende bas ook rockabilly invloeden zitten.
Als afsluiter krijgen we dan weer een rauwe boogie in de vorm van Midnight Man. Ismo’s rauwe slide en harmonica staan centraal in dit nummer.

Laten we vanaf nu Ismo Haavisto in onze bluesrock harten sluiten. We hebben deze artiest tenslotte al veel te lang niet in de gaten gehad!


Tracklist:
01. So Gone
02. Down To The Otamo
03. If You Don’t Live, You Gonna Die
04. Kairo
05. No No Woman Blues
06. Cha Cha Fly
07. The Blues Has Chosen Me
08. Why You Treat Me So Bad
09. Big Bad Mama
10. Midnight Man

Website: Ismo Haavisto

18 maart 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe