Recensie: Illegal Operation – Down

Illegal Operation – Down
Format: CD – LP – Digital / Label: Inner Ear Records
Releasedatum: 5 mei 2017

Tekst: Peter Marinus

Griekenland is een land, dat ons op rock gebied nou niet bepaald verwend heeft in de afgelopen jaren. Ik kan mij slechts bands als Axis en Aphrodite’s Child herinneren. Nu is er echter een band opgestaan die zo maar eens zou kunnen doorbreken. De band Illegal Operation uit Athene, bestaand uit Kostas Katalimatias op bas, Marios Sarakinos op drums, Stathis Ioannou op zang en gitaar, Antonis Livieratos op keyboards en Manolis Aggelakis op slidegitaar.
De band staat te boek als zijnde een bluesrock band maar is veel meer dan dat.
Je wordt zeker niet opgewekt van de duistere, harde klanken van deze band. Qua geluid zit het ergens tussen grootheden als Tom Waits, Nick Cave, Captain Beefheart en de band Morphine in. Maar dan een verpletterende harde versie hiervan.

Het titelnummer, Down, is een duister, voortkruipend nummer dat klinkt als een soort hypnotiserend voodoo ritueel. Diepe Morphine-achtige bas met bluesy gitaar en zeer diepe zang. Naarmate het nummer vordert neemt het in heftigheid toe. De toonzetting in het volgende nummer, A Whisper, is iets luchtiger. Een shuffle met akoestische gitaar en zanger Ioannou, die de tekst op een Robbie Robertson (solo) achtige manier declameert. De noise gitaar is constant op de achtergrond aanwezig en explodeert in het refrein.
Getting There opent met rauwe funky gitaar riffs. Al snel gaat het nummer over in zoemende noise rock met een steeds terugkered motief. De gitaarsolo in dit nummer is verpletterend hard. Verrassend is het ineens opduikende stukje onheilspellende acapella.
Een gitaar miniatuurtje opent By A Pale Light. Dit nummer schuifelt langzaam voort. Uiteraard knalt de gitaarsolo er weer onbehoorlijk hard in, al kreunend en piepend. Barstool Blues heeft niets met het nummer van Neil Young te maken (van zijn “Zuma” album). Dit even voor alle duidelijkheid. In dit geval gaat het om log denderende bluesy stonerrock, vol met fuzz. Voor het eerst ontwaar ik in al dat geweld de keyboards. Waar die in de overige nummers gebleven zijn is mij een raadsel.
Het laatste nummer, I’ll Change Your Mind, is ogenschijnlijk toegankelijk. Een rocknummer met een psychedelisch, haast Mexicaans, randje en uiteraard weer knallend gitaarwerk. In dit nummer hoor ik ook de invloed van de band the Fall terug.

Een zeer indrukwekkend, duister en hard album van deze Grieken. Verplichte kost voor de wat meer avontuurlijk aangelegde bluesrockers onder ons!

Tracklist:
01. Down
02. A Whisper
03. Getting There
04. By A Pale Light
05. Barstool Blues
06. I’ll Change Your Mind

Website:
Illegal Operation
www.facebook.com/IllegalOperationBand

 

2017-08-02T10:37:21+00:00 2 augustus 2017|Categories: Recensies|Tags: |3 Comments

3 Reacties

  1. Thymis 4 augustus 2017 om 17:36- Antwoorden

    Beste Peter, als eerste bedankt voor het moeite nemen om zo ’n exuberante recensie te schrijven voor (in NL en BE tenminste) NOG onbekende band van mijn neef M. Aggelakis, al bestaan ze bijna 20 jaar. Moet ik eerlijk zeggen dat BLUES MAGAZINE mij onbekend was tot Manolis mij berichtte of ik jou stuk kon vertalen in het grieks, ik vraag hierbij jou toestemming voor. Ik heb genoten van de tekst en heb me prettig verbaasd over sommige vergelijkingen (Robbie Robertson?). Verder wil ik een paar dingen recht zetten: a) Manolis Aggelakis speelt niet alleen slide gitaar (met de vingerbeperking die hij heeft, zie video), hij neemt óók de hoofdzang voor zijn rekening en is de hoofdschrijver, samen met Stathis Ioannou, die wél gitaar speelt (lead) maar niet de hoofd zanger is. b) Over de samenstelling van de band, ik weet niet wat je bron is, ik neem aan de pers release van de label, INNER EAR, waar óók staat genoteerd: [quote] A year later, in 2002 … Antonis Livieratos left the band. A collaboration with Giorgos Tsalkidis … leads to his joining the ranks of the group with multiple tasks on guitar, keyboards, drums and trombone.[end quote] Tenslotte c) je zegt dat Griekenland een land is dat ons (? Nederlanders? Belgen? wereldbewoners?) niet …verwend (sic) heeft de afgelopen jaren (wat zijn dat? 5? 10? 25?) Aan de hand van de twee rockgroepen die je noemt, moet ik me erbij voorstellen dat 1) je ouder dan 60 jaar bent, wat ik niet vermoedelijk acht en 2) je (muzikale) ervaring met dat land stopte in de ’60’s. Je kan de ontbrekende jaren overbruggen door naar deze site te raadplegen: http://rateyourmusic.com/list/Arkofrock/greek_artists___greek_rock__rock__rock_n_roll__rockabilly__hard_rock_and_blues__blues_rock/
    Ik ben benieuwd naar jouw reactie en ik wens jou en de magazine veel succes met alle verdere muzikale avonturen!

    • Peter 5 augustus 2017 om 15:18- Antwoorden

      Hallo Thymis, bedankt voor je reactie en natuurlijk mag je de recensie in het Nederlands vertalen voor je neef. Ik bedoelde inderdaad dat er in Nederland niet veel Griekse bands zijn doorgebroken bij het grote publiek. Uiteraard bedoel ik niet dat er geen goede Griekse bands zijn geweest of nu nog steeds aanwezig zijn. Kijk naar de band van je neef…
      De info over de bezetting van de band komt van de Bandcamp pagina

      En ik ben inderdaad nog geen 60…wel 57!!!
      Breng je je neef wel de complimenten over voor zijn geweldige album?

      groet Peter

  2. Thymis 7 augustus 2017 om 17:21- Antwoorden

    Zal ik zeker doen!

    Ik begreep het verkeerd over de bekendheid van bands en over het doorgebroken zijn bij het grote publiek. Die twee gaan vaak samen, ongeacht de kwaliteit en de originaliteit (vooral vandaag de dag)
    Op INNER EAR, de label van de band, vind je meer (actuele) info.
    En ik ben …bijna 57! 1960 was een goed jaar, vind je niet?

    groet,

    Thymis

We horen graag je mening! Voeg reactie toe