Recensie: Ike Cosse – The Lowdown Throwdown Plus Bonus Session

Ike Cosse – The Lowdown Throwdown Plus Bonus Session
Format: CD – Digital / Label: JSP Records
Releasedatum: 29 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Het is nodig om een reddingsactie te gaan beginnen. Namelijk de “Red Ike Cosse uit de obscuriteit” actie! Het is namelijk onbegrijpelijk dat deze bluesman uit Jackson, Michigan, zo schandalig onbekend is gebleven! In 1997 verscheen zijn eerste officiële album ‘The Lowdown Throwdown’ op het JSP label, gevolgd door het album ‘Cold Blooded World’ in 2000. Ike had al eerder in eigen beheer de cassette ‘The Spot Is Hot’ uitgebracht. De nummers van die cassette (8 stuks) zijn nu toegevoegd aan het ‘The Lowdown Throwdown Plus Bonus Session’ album.
Op deze heruitgave wordt Ike geholpen door Myron Dove (bas), Cecil A. Daniels (drums), Earoll Slack (Hammond B-3), Sid Morris (piano), Big Bones (harmonica), Charles McNeel (tenorsax), Sha-Ba-Ka (altsax) en A.J. Johnson (trompet).
Wat je op dit album te horen krijgt is prima blues, die vaak richting de soulblues gaat. Ike heeft een hard, priemend gitaargeluid en zijn, enigszins hese stem, doet denken aan zowel John Mayall als Bob Hite van Canned Heat. In totaal staan er dus zestien nummers op dit album en er zit geen slecht nummer tussen!

Het begint gelijk al goed met de heerlijke funky blues van Bang Bang Girls waarin Ike’s hilarische avonturen in een sexclub aan bod komen. Ike heeft in dit nummer een zeer aangename zachte soulstem en het nummer is ook nog eens voorzien van lekker romige blazers en Booker T-achtig orgelspel. Een nummer dat aan het betere werk van Robert Ward doet denken. Dog Dang Shoot doet enigszins aan “The Gangster Of Love” van Johnny ‘Guitar’ Watson denken, wiens felle gitaarspel ook van invloed op Ike lijkt te zijn geweest. Hell To Pay is weer zo’n stomend funky bkues nummer met een vet groovende ritmesectie en Iké’s prima soulstem. When I Get Home is een sompig voortstampende shuffle waarin de harmonica de rol van “stuwer” op zich heeft genomen en ook nog eens een schroeiende solo aflevert. De swingende hoekige shuffle You’re The Man vertoont wat “29 Ways” (Willie Dixon) trekjes met zijn soepel rockende piano en constant huilende harmonica. In de mellow groover Hubbabubba Brother heeft de Bo Diddley beat een lui funkjasje aangekregen. Het nummer heeft een hilarisch, haast stotterend, refrein.
De nummers van Ike’s cassette passen naadloos bij de rest van de nummers op dit album. Zo is de soulballad Explanation haast van een “I’ve Got Dreams To Remember”-achtige klasse en heeft de Hammond B-3 een prominente rol in de soulvolle slowblues Cold War Blues.
In de aflsluiter van dit album, het instrumentale Kickin’ Back With Slack, komen Ike’s priemende gitaar, de Hammond B-3, de piano en de saxofoons ruim aan bod via solo’s.

Ik doe nogmaals een oproep om Ike Cosse uit de obscuriteit te helpen. Bluesliefhebbers, doe je plicht en koop dit prima album!!!


Tracklist:
01. Bang Bang Girls
02. I Just Wanna Rent
03. Dog Dang Shoot
04. Hell To Pay
05. When I Get Home
06. My Baby’s So Synical
07. You’re The Man
08. Hubbabubba Brother
09. Homeboy
10. Enough Is Enough
11. Hit The Road
12. Feel Your Touch
13. The Spot Is Hot
14. Explanation
15. Cold War Blues
16. Kickin’ Back With Slack

Website: Ike Cosse

18 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Noel 19 september 2018 om 09:55 - Antwoorden

    Schitterend artiest en meteen ook blij dat Robert Ward nog eens vermeld werd. What a sound heeft die man,zag hem ooit live en blijft me eeuwig bij.Meer van dat en dan gaat het weer de goeie kant uit !!!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe