Recensie: I See Hawks In LA – Live And Never Learn

I See Hawks In LA – Live And Never Learn
Format: CD – Digital / Label: Blue Rose Records
Releasedatum: 6 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

De feiten: Een Amerikaanse countryrock band uit Californië. Een band met leden, die allemaal kunnen zingen en dus hemelse samenzang kunnen afleveren. Volgens sommigen houden dit soort feiten dan automatisch in, dat je als band op The Eagles lijkt.
In het geval van de band I See Hawks In L.A. kan je er niet verder naast zitten. Ja, inderdaad, hun samenzang klinkt prima en ze spelen countryrock. Maar dan het soort countryrock dat meer neigt naar de traditionele country waarbij je aan bijvoorbeeld Waylon Jennings of Dwight Yoakam moet denken. Ook het werk van singer-songwriter Gordon Lightfoot lijkt niet onopgemerkt aan de band voorbij te zijn gegaan. Op hun achtste album klinkt de band lekker nostalgisch als een countryrockband als bijvoorbeeld The New Riders Of The Purple Sage uit eind jaren ’70.

Hun album opent met de barroom country van Ballad For The Rees, een loom nummer met sprankelend gitaarwerk. Live And Never Learn is een zacht wiegend Americana nummer met stuwend brushes werk van drumster Victoria Jacobs. De rest van de band bestaat trouwens uit Rob Walker (zang, gitaar), Paul Lacques (gitaar, dobro, zang) en Paul Marshall (bas, zang). Stoned With Melissa is een luchtig rockend nummer met stevige gitaarriffs en Beach Boys-achtige achtergrondzang. Poour Me is een lekker ouderwetse countryballad met bijbehorende huilende steelgitaar. De titel lijkt “Poor Me” en “Pour Me”gecombineerd te hebben. Dus arme man aan de drank… De Gordon LIghtfoot invloed is groot in het ontspannen Planet Earth. The Last Man In Tujunga opent met Chuck Berry-achtige gitaarriffs en gaat verder als een barroom rocker in de stijl van NRBQ. Vreemd genoeg (of juist niet) moest ik door de akoestische gitaar in de ballad Singing In The Wind ineens aan onze eigen Cats denken. My Parka Saved Me kan als niet anders dan “hilarisch” omschreven worden. Gesproken woord van drumster Victoria Jacobs wordt door de band omgezet in fluwelen samenzang. Op een gegeven moment laat de band Victoria gewoon haar (gesproken) gang gaan. Veelzijdig als de band is gaan ze in King Of The Rosemead Boogie ineens op de sompige ZZ Top toer met vurig gitaarwerk. Groot is daarna de overgang naar de bluegrass van Tearing Me In Two. Victoria Jacobs zingt vervolgens de intieme ballad Spinning, waarin ze ondersteund wordt door de weelderige samenzang. De akoestische countrywals The Isolation Mountains had zo maar uit de koker van Willie Nelson kunnen komen. Als afsluiter hoor je dan nog een ander voorbeeld van zacht wiegend Americana in Stop Me.

I See Hawks In L.A. bewijst met dit album, dat zij een topband is, die aan de top van de traditionele countryrock thuishoort.


Tracklist:
01. Ballad For The Trees
02. Live And Never Learn
03. White Cross
04. Stoned With Melissa
05. Poour Me
06. Planet Earth
07. The Last Man In Tujunga
08. Singing In The Wind
09. My Parka Saved Me
10. King Of The Rosemead Boogie
11. Tearing Me In Two
12. Spinning
13. The Isolation Mountains
14. Stop Me

Website: I See Hawks In L.A.

6 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe