Recensie: Hot ‘N’ Nasty – Dirt

Hot ‘N’ Nasty – Dirt
Format: CD /
Label: Bob Media
Releasedatum: 2 februari 2018

Tekst: Danny van den Deijssel

Sinds het overlijden van Patrick Pfau in 2013 heeft deze Duitse bluesband geen nieuw werk meer uitgebracht. De band heeft daarna een pauze van een jaar ingelast voordat ze een nieuwe zanger vonden in de persoon van Robert Collins. Op deze nieuwe plaat lijkt Robert de plek van Patrick moeiteloos in te vullen met een vergelijkbaar rauw stemgeluid.

Ondanks dat de band al sinds de jaren ’90 actief is, is dit toch pas het derde album. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik deze band nog niet kende. Gelukkig is het altijd tijd om nieuwe bands of nieuwe muziek te ontdekken en na het luisteren van deze plaat kan ik niet anders zeggen dat het de moeite waard is.

Het album begint met een rustig kabbelend krekelkoor bij een heldere nacht waarna een akoestische slidegitaar ons langzaam wakker maakt voor het eerste echte nummer. De titel laat niks te raden over we gaan er lekker tegen aan in Shake The Devil’s Hand. En dat zullen we weten vanaf de eerste noot wordt er ruig op los geslided door Malte Triebsch en ook Dominique Ehlert leeft zich duidelijk uit op de drums. Een heerlijke (blues)rocker om mee te beginnen.
In het derde nummer laten ze gelijk horen dat de energie niet na één nummer verbruikt is. Back On Track. Met dit nummer lijken ze duidelijk te willen maken weer terug te zijn (“the pack is back, back on track”) en zeker niet van plan zijn te stoppen ondanks dat het niet altijd makkelijk is geweest de laatste jaren.
Somewhere, Somehow, Someday is een lekkere blues, recht toe recht aan, niets meer niets minder. Van de bekende Crossroads, via de fabriek naar het podium om de mensen te vermaken. Het moge duidelijk zijn de blues stroomt door de Duitse aderen. Dat blijkt ook wel uit het volgende nummer Take A Ride dat mij erg doet denken aan Stevie Ray Vaughan en daardoor eigenlijk gelijk al voor een lekker gevoel zorgt.
De eerste tonen van It’s Only Money lijken een op een geïnspireerd door “Since I’ve Been Loving You” van Led Zeppelin. Ook de rest van het nummer heeft hier en daar zeker weg van Zeppelin, maar toch geven ze er ook zeker hun eigen draai aan.
In het naar Patrick Pfau verwijzende Almost Like You Here neemt de band even gas terug. De eerste van de twee ballads op dit album mag er mede daardoor zeker zijn. Hierna pakt men het tempo gewoon weer op met onder andere nummers als Real Thing, Cruisin’ en So Much Better Than This.
Na het tweede en laatste rustige nummer, Drifting, geven ze nog een keer vol gas met Go To The Woman  een lekker uptempo nummer met een lekkere harp in de tweede helft van het nummer. Het album eindigt tenslotte zoals het begonnen is, met de akoestische slide begeleid door hetzelfde krekelkoor bij dezelfde heldere nacht.

Alles bij elkaar genomen gewoon een prima album wat mij zeker heeft vermaakt.


Tracklist
01. Daylight
02. Shake The Devil’s Hand
03. Back On Track
04. Somewhere, Somehow, Someday
05. Take A Ride
06. It’s Only Money
07. Almost Like You’re Here
08. Real Thing
09. Crusin’
10. So Much Better Than This
11. She Talks
12. Drifting
13. Go To The Woman
14. Land Of A Thousand Lies
15. Daylight (Reprise)

Website: Hot ‘N’ Nasty

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
24 januari 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe