Heritage Blues Orchestra - And Still I Rise

Debuut Heritage Blues Orchestra oorspronkelijk en vernieuwend in een adem!

Tekst: John Maes

Reeds een paar weken geleden tipten wij ‘The Heritage Blues Orchestra’ (zie artikel). Deze week heeft hun debut CD ‘And Still I Rise..’ het levenslicht gezien en kunnen we dit nieuwe Amerikaanse Blues Project eens wat nader onder de loep nemen. The Heritage Blues Orchestra ontleent zijn naam aan de invloeden uit de muzikale geschiedenis van het zuiden van Amerika. Met work songs, spirituals, bezwerende gospel stemmen en de ritmes van de delta blues en Mississippi Hill Country. Gedreven door drie stemmen, twee gitaren en een vijfkoppige blazerssectie: tuba, trompet, trombone, saxofoon en de ‘Mississippi saxophone’ aka harmonica. Met de toevoeging van New Orleans-stijl blazers brengt The Heritage Blues Orchestra een nieuwe dimensie aan country blues en geeft er zelfs een jazzy stijl aan in sommige van hun stukken.

Bill Sims (zang en gitaar) vormt samen met zijn dochter Chaney (zang) en bluesman Junior Mack (gitaar en zang) het bonkende hart van dit project. Zij kennen elkaar uit het New Yorkse bluescircuit waar Junior Mack te vinden is als huismuzikant van de Terra Bluesclub en BB Kings. Junior speelt ook in de Jaimoe’s Jasssz Band en is ook regelmatig te bewonderen als gastgitarist bij the Allman Brothers in hun jaarlijkse Beacon Theatre tour. Duane Allman en (toch wel opmerkelijk) Jan Akkerman zijn grote inspiratiebronnen en leermeesters van deze sympathieke, levenslustige en positief ingestelde bandleider, die al vanaf zijn negende jaar optreedt in het clubcircuit. Net als Bill en Chaney speelde Junior ook in diverse gospelgroepen (Five Blind Boys of Alabama, Staple Singers). Bill Sims is een zeer gerespecteerde naam in het Amerikaanse bluescircuit en is o.a ook bekend van zijn filmmuziek (Lackawanna Blues, Miss Ruby’s House, American Gangster, Cadillac Records). Bill wordt op het ogenblik beschouwd als de mentor voor een hele nieuwe generatie New York gerelateerde blues- en rootsmuzikanten. Dochter Chaney heeft dit alles natuurlijk met de paplepel ingegoten gekregen en heeft zich in New York ontwikkeld tot een zangeres wiens stem doordrenkt is van de rijke, muzikale en culturele tradities van de legendarische sharecroppers, spirituals, blues , soul en r&b.
‘And Still I Rise..’ roept heel veel associaties bij me op door de intense aardse sfeer die het album heeft. Je hoort de invloeden van Ry Cooder (Paradise and Lunch uit 1974), Son House, Muddy Waters, Eric Bibb en Leadbelly. Het ‘orkest’ geeft wel een eigen definitie en sound o.a. door de typische zang van Chaney, het gevarieerde gebruik van de hoorn sectie, de Afrikaanse ritme’s die gebruikt worden . Whow… en dan die stem van Junior…die gaat door merg en been en pakt je bij de kladden o.a. in het nummer ’Big Legged Woman’. Je ziet die vrouw zo voor je staan!
Het album opent met Son House’s ‘Clarksdale Moan’. Binnen no-time begeef je je in Mississippi sferen. Junior’s aangrijpende zang brengt je naar het middelpunt van de delta en bereid je voor op een lange tocht over de historische Highway 61, waar de zon het asfalt laat bibberen op deze weg door de eenzaamheid en voel je de ellende uit het slavenverleden van de katoenplukkers.
‘C LineWoman’ heeft voldoende aan de stem van Chaney, handgeklap, een zware tuba en de twee heren in de backgroud om je op de veranda van een ‘sharecroppers’ huis te wanen
Dan volgt er weer een lekker ‘stompin blues’ Catfish Blues. Het trio heeft geen enkele moeite om de hardcore stompin’ blues neer te zetten, maar als dan de mondharp(Vincent Bucher) en hoornsectie weer inspringt, kan een stijve hark als ik niet stil blijven staan. De muziek stijgt dan echt naar het allerhoogste niveau. Drummer Kenny ‘Breedy Eyes’ Smith legt hier de basis met zijn strakke stompin’ slagwerk.
In ‘Go Down Hannah’ floreert Chaney met een ongelofelijke bijna a capella-achtige galmende zang. Bill en Junior als background met slaven kreten zing’t ze ‘ ..if you rise in the morning, bring judgementday…Captain Captain why did you threat me so mean’
In ‘Get Right Church’ zitten vooral de gospelinvloeden verweven. Een hele lekker bottleneckgitaar ondersteunt dit opzwepende nummer met mooie samenzang van het trio.
Eric Bibb’s ‘Don’t Let Nobody Get Your Spirit Down‘ heeft een stijve backbeat als basis begeleiding van de HBO blazerssectie, maar behoudt het evangelische ziel en gevoel van Bibb’s origineel.

In ‘Levee Camp Holder’ neemt Bill Sims zelf de lead. Hier zingt een oude ervaren man zijn ziel uit zijn lijf. Zeer aangrijpend, recht uit zijn hart.
Een prachtig en aangrijpend debuut van een stel doorgewinterde veteranen die groot respect en bewondering verdienen voor de manier waarop zij hun roots etaleren naar ons als muziek- en bluesliefhebbers.’And Still I Rise…’ is een adembenemende massage voor lichaam en geest. Bijna zou ik nog vergeten te melden dat het album klankmatig ook nog eens magnifiek mooi, helder en warm uit mijn luidsprekers komt en ook voor de audiofielen onder ons echt een aanrader is. Reeds eerder melde ik dat dit gezelschap niet zou misstaan op het North Sea Jazz Festival dit jaar. Nou ik verzeker ze dat deze act nog meer impact zal hebben als het imponerende optreden van Otis Taylor afgelopen editie.

Heritage Blues Orchestra – And Still I Rise
Format: CD / Label: Raisin’ Music / Release: 28 februari 2012

Tracks:
1. Clarksdale Moan
2. C-Line Woman
3. Big Legged Woman
4. Catfish Blues
5. Go Down Hannah
6. Get Right Church
7. Don’t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down
8. Going Uptown
9. In The Morning
10. Levee Camp Holler
11. Chilly Jordan
12. Hard Times