Recensie: Heavy Petrol – Petrol Train

Heavy Petrol – Petrol Train
Format: CD / Label: DeVille Records
Releasedatum: 2 mei 2017

Tekst: Peter Marinus

Ook in Luxemburg wordt er blues gespeeld. Slechts zelden horen wij daar iets van maar nu is het dan zo ver. De Luxemburgse band Heavy Petrol presenteert hier haar nieuwste album. De band bestaat uit Mario Woody Bruns op harmonica en zang, Dan Kries op bas, Gigi Felton op gitaar, Daniel Juchem op drums, Elise Nuns op zang en Steve Richer op gitaar.

Hun stijl is overduidelijk bluesrock. Dat wordt in de opener Petrol Train meteen aangetoond. Een stevige, langzame bluesrock shuffle waarin de twee gitaristen elkaar flink tegengas geven. Bruns blijkt hier ook prima op de mondharmonica overweg te kunnen en is ook nog een zanger met een prettig, rauw stemgeluid. Dit is één van de beter nummers op dit album. Het hoge peil van de opener wordt helaas niet vastgehouden in Graveyard Blues. Dit nummer begint met een basloopje dat gepikt is van “I Wish You Would” (Billy Boy Arnold) en  gaat daarna verder als poging tot een melodieus soort bluesrock. Doordat het gitaarwerk hier en daar wat hapert wil dit nummer niet echt overtuigen.
Ook Let It Burn overtuigt niet helemaal. Een licht funky psychedelisch bluesnummer waarin de geest van Jimi Hendrix rondwaart. De geknepen, iele zang van Nuns lijkt hier niet op haar plaats.
In Better To Blame horen we een soort gecultiveerde bluesrock. Denk richting Snowy White en je komt een eind in de richting. De rauwe stem van Bruns matcht totaal niet met de geknepen zang van Nuns en dat is jammer want op zich is dit een aardig nummer. Have You Ever Loved Me is een stevige bluesrock boogie met een melodie, die aan Herman Brood’s “Saturday Night” doet denken. Ook hier komt de duozang niet uit de verf.
The Story Of Mr. Johnson gaat uiteraard over Robert Johnson. Een lekker, Canned Heat-achtig nummer, dat onverstoorbaar door pompt. I Want To Be Loved is een cover van het Willie Dixon nummer. Ondanks het prima, scheurende harmonica werk van Bruns wil deze uitvoering maar geen vlam vatten. Wellicht maat dit nummer live meer kans. Hands Off is erg vreemd. Een swingende boogie, gezongen in een voor mij onverstaanbaar Luxemburgs (?) accent. Het waarom ontgaat mij hier totaal. Anger Is An Energy is een titel die veel emotie belooft. Helaas komt Heavy Petrol hier niet verder dan een standaard slow blues. In de funky bluesrocker True Lies bewijst de band dat ze wel degelijk kunnen rocken. En wel op een slepende funky manier!
Het prima gitaarwerk redt de semi-akoestische ballad Fullgas Breakers van de vergankelijkheid. En wederom overtuigt de duo zang niet. Gelukkig wordt het album afgesloten met het beste nummer van het album. De stevig doorstampende rocker Angel Face met hechte breaks en uitstekende rauwe zang van Bruns.

Wanneer Heavy Petrol de keuze maakt voor de rauwe zang van Mario Woody Bruns en de duo zang achterwege laat en de standaard bluesjes en accent grapjes voortaan ook vergeet, zie ik het nog wel gebeuren dat ze met een goed album op de proppen komt. Dit keer ben ik nog niet overtuigd.

Tracklist:
01. Petrol Train
02. Graveyard Blues
03. Let It Burn
04. Better To Blame
05. Have You Ever Loved Me
06. The Story Of Mr. Johnson
07. I Want To Be Loved
08. Hands Off
09. Anger Is An Energy
10. True Lies
11. Fullgas Breakers
12. Angel Face

Website: Heavy Petrol

2017-08-13T14:38:58+00:00 13 augustus 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe