Recensie: Head Honchos – Bring It On Home

Head Honchos – Bring It On Home
Format: CD – Digital / Label: Grooveyard Records
Releasedatum: 27 juli 2018

Tekst: Jos Verhagen

Rocco Calipari Sr.is een erkend bluesrock gitarist uit Chicago, hij speelde onder andere met Buddy Guy, Bo Diddeley, Chuck Berry, Son Seals etc. Deze Rocco heeft een zoon, Rocco Jr. , en die is ontegenzeggelijk opgegroeid met de blues rock van zijn vader. Het verbaast dan ook niet dat hij de gitaar heeft opgepikt. Vader die als oprichter en lid van Dave and the Whiteboys in de bluesrock zijn sporen heeft achtergelaten in de VS maar ook in Europa. Vader en zoon Calipari  zijn liefhebbers van het pittige bluesrock genre en vonden bij Grooveyard Records gehoor. Grooveyard Records, dan weet je weet je wat je krijgt. Vele gitaar virtuozen vonden hier al eens onderdak, ik noem Lance Lopez, Indigeneous, Jesse Jay Johnson, Bryce Janey, Tony Spinner, enz.

Vanaf het eerst nummer is het gas erop, maar moet gezegd het is niet alleen raggen met vader en zoon Rocco alias The Head Honchos. Zoals ze zelf zeggen kent hun muzikale voorkeur naast bluesrock ook oude soul en funk, getuige de lekker opgetuigde covers van Wilson Pickett en The Neville Brothers. Met inbreng van muzikale vrienden met een Hammond, de mondharmonica en wat blazers brengen zij een mooie mix aan nummers. Ik kan niet anders zeggen dit is bluesrock waarvan ik uit mijn stoel kom. Opgenomen met goede vriend en engineer Mike Reagen, in Mike’s eigen studio The Barn in Indiana, klinkt deze productie als een klok.

De cd start tempo met Not For Me, gevolgd door Old An Tired met een lekker slide. Lekker uitgesponnen solo’s van vader en zoon Rocco en lekker improviserend op elkaars inbreng. Work met een lekkere funky inslag is een razend snelle song met stampend baswerk, hakkende drums, op ten top bluesrock. Dat zij meer in huis hebben laten zij horen met het naar Southern rock neigende Come Strong. Het werk doet denken aan Robert John and the Wreck, ook lekker die jengelende Hammond op de achtergrond. Na dit dampende begin van de cd nemen vader en zoon wat gas terug en gooien ze er een fijne slowblues stamper uit in de vorm van (Van Morrison) Mean Old World, waar Rocco jr er een lekkere solo neerlegt.
Met (The Neville Brothers) Fire On The Bayou, gooien The Head Honchos, er een funky nummer uit, elk bandlid krijgt even de highlights, gevolgd door meer dan heerlijk wah wah solo. Dit zijn de fijn opgetuigde nummers. Zoals ze ook laten horen met (Willy Mictchels) That Driving Beat, een onweerstaanbaar lekkere uitvoering met blazers. En wat te denken van (Wilson Pickett), 99 1-2 Won’t Do, waar de groove meteen in je heupen zit. Vol overtuiging gezongen Rocco senior. Ook hier een stoere uitvoering door de blaassectie en scheurend gitaarwerk.
Het uitgekauwde Going Down van Don Nix sla ik even over want afsluiten doe je met je beste nummer.  Met het dik zeven minuten durende Soul Free zetten ze een prachtig nummer neer dat de volle aandacht verdient. Dit is Southern rock van de bovenste plank, duidelijk geïnspireerd op Lynyrd Skynyrd en The Allman brothers. Fluweel zacht openend opgevolgd door die karakteristieke sound, fijne zangpartijen, opbouwend naar een einde vol gitaarsolo’s, pianowerk, en een zwevende Hammond. Het brengt je in een relaxte stemming.
Een mooie plaat leveren de Head Honchos hier af.


Tracklist:
01. Not For Me
02. Old And Tired
03. Work
04. Come Strong
05. Next To You
06. Mean Old World
07. Fire On The Bayou
08. Lucky’s Train
09. Whiskey Devil
10. That Drivin’ Beat
11. 99 1-2 Won’t Do
12. Going Down
13. Soul Free

Website: Head Honchos

10 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe