Harpdog Brown – For Love & Money
Format: CD – LP – Digital / Label: Dog House Records
Releasedatum: 26 april 2019

 Tekst: Henk Jan Fokkema

Tussen 1972 en 1978 had je in Nederland het hippe programma Tweekamp op de televisie. Aan de hand van de vragen van Dick Passchier en Judith Bos en gedirigeerd door Erica Terpstra in een hoge stoel met een soort bel, streden twee teams van middelbare scholieren aan de hand van vragen om de eer. Vaak waren de deelnemers ouderejaars Atheneum en Gymnasium. Er waren vijf terugkerende thema’s waaronder wiskunde, geschiedenis en muziek. De jury bestond uit de professoren Krijn en van Pesch. De school die won ging verder naar de volgende uitzending. Het Dokter Nassau College uit Assen kwam in 1975 ver. Heel ver.

In het team zat namelijk een zekere Rob. Een vreemde zweterige jongen met een onhandig kapsel en een fascinatie voor muziek. Of het nou over decibelalgoritme, de Venetiaanse stemtechniek van een harp of wie de kapper van Gary Glitter was? Rob wist het. In de voorrondes had hij zelfs een paar keer een vraag al goed beantwoord voordat deze gesteld was. In de eindronde kreeg de zestienjarige Rob van Dick Passchier de vraag gesteld: Wat is de blues?

Zonder te haperen ging Rob los. “De blues komt uit de Verenigde Staten en is de basis van de moderne popmuziek. Het is een muziekvorm die niet zozeer afhankelijk is van instrumenten maar meer van emotie en dan met name emoties aangaande verdriet. De blues is een muzikale overdracht van pijn waarbij de wijze van omgang hiermee centraal staat. De blues kent vele ondersoorten. Ik noem er een paar. Chicago blues is de blues zoals die in de jaren ’20 van de vorige eeuw ontstond. Grote bands. Veel nadruk werd gelegd op de piano en naast de bas, drums, banjo en een flink aantal blazers was de zanger met zijn mondharmonica , “the blues harp”, het middelpunt van de band. Jumpblues komt uit de jaren veertig en is in feite de voorloper van rhytm and blues en rock’n roll. Vaak wat kleinere bands met naast de blazers de eerste elektrische gitaar. Er wordt harder gezongen, het oogt wat meer ‘raunchy’ en heeft meer uptempo dan de Chicago Blues. Canadian Blues is een term uit Amerika. Als een Canadese bluesartiest erg goed is komt hij ook de grens met Amerika over om daar te spelen. Canadezen staan er om bekend veel verschillende instrumenten te kunnen spelen en alles zelf te doen. Muziek schrijven, maken en opnemen. ”Rob sloot zijn betoog af met de opmerking ”Als u wilt kan ik er meer over vertellen!”

Zestien jaar. Je kon een speld horen vallen, de jury knikte blozend en het Dokter Nassau College was weer een ronde verder.

Harpdog Brown. Deze 56-jarige Canadees treedt al jarenlang op als zanger en harmonicaspeler en doet dat tegenwoordig met de Uptown Bluesband. Op 26 april kwam zijn zevende album uit genaamd ‘For Love & Money’. Misschien is dat wat weinig voor iemand die al sinds 1982 professioneel bezig is en een grote schare fans heeft. Maar pas sinds 2011 begint zijn productie echt serieus te worden. Hij brengt nu om de twee jaar een album uit en na 2014 heeft hij 4 van zijn 5 Awards  binnengesleept,voornamelijk voor zijn zang- en harmonicatalent. Zijn genre is Chicago Blues, Jumpblues en Canadian Blues.

Harpdog Brown is op het podium een entertainer want naast het zingen en spelen is er ook ruimte voor een grapje of een sterk verhaal. Een grote, stevige man met het voorkomen van een uitsmijter, een kingsize rommelig pak met golfschoenen, een grote sik en een doorrookte stem. In Canada geldt hij als ‘a classic blues icon’, in Amerika wordt hij omschreven als een optelsom  van Louis Prima, Louis Jordan, Louis Armstrong en Sonny Boy Williamson. Dat kan niet slecht zijn.

Op het nieuwe album staan dertien nummers waarvan No Eyes For Me, Reefer Lovin’ Woman en Stiff door Harpdog zelf geschreven zijn. Een paar nummers zijn geschreven door leden van de Uptown Bluesband en er zijn vijf covers.
De rauwe, zware stem en de harmonica bepalen de muziek maar de zes man tellende begeleidingsband en de Canadese gastgitarist Steve Dawson verzetten bergen werk en geven het album mede zijn grootsheid. De klarinet van William Abbott klinkt vol New Orleans en swing. De trombone en drie soorten saxofoon spelen ijzersterke Chicago en door de basis van Dave Webb op piano en Hammondorgel kan Harpdog Brown doen en laten wat hij wil. Elk nummer zingt hij weer anders terwijl de muziek gelijk blijft. Het hoort een beetje bij de stijl.

Harpdog Brown uit Edmonton in Canada en zweterige Rob van het Dokter Nassau Collegeuit Assen. Ik denk dat ze ongeveer even oud zijn. Rob weet alles over de blues en Harpdog Brown kan alles met de blues. Het blijft een mooie wereld. “Als u wilt kan ik er meer over vertellen!”


Tracks:
01. No Eyes For Me
02. Blue Light Boogie
03. The Comeback
04. Reefer Lovin’ Woman
05. A New Day Is Dawning
06. Vicious Vicious Wodka
07. I’ll Make It Up To You
08. One Step Forward
09. Stiff
10. For Love And Money
11. Buzzard Luck
12. Thinking And Drinking
13. Sasha’s Lullaby

Website: Harpdog Brown

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by