Hamish Anderson – Out Of My Head
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 3 mei 2019

Tekst: Peter Marinus

Voor velen zal dit album van de Australische zanger-gitarist Hamish Anderson een eerste kennismaking zijn. Toch is dit al het tweede album van deze jonge artiest uit Melbourne. Hij heeft behoorlijk wat talent. Dat bewijst het feit dat hij in 2015 de “Best Blues Award” ontving voor zijn single Down.

Het nieuwe album is geproduceerd door de van o.a. Tom Petty en Wilco bekend Jim Scott en Hamish wordt begeleid door Chris Bruce (bas), Johnny Radelat (drums en xylofoon (!), Jerry Borgé (piano, orgel, Mellotron), Aaron Stern (bas) en Rune Westberg (keyboards, bas).

Hamish Anderson zou moeiteloos in het rijtje van jonge bluesartiesten als Jonny Lang en Kenny Wayne Shepherd geschaard kunnen worden. Ik zeg “zou” want Hamish beperkt zich op dit album niet alleen door alleen maar rauwe bluesrock op te nemen. Er is namelijk ook een groot gedeelte van het album gereserveerd voor zachte, sprankelende ballads.

De bluesrock opent echter dit album met No Good. Een nummer dat verrassend opent met Keith Richards-achtige gitaarriffs. Riffs, die in het hele nummer terugkeren. In een loom funky bluesrock nummer waarin Hamish een behoorlijk rauw schroeiend gitaargeluid heeft.
Breaking Down opent met stuwende akoestische gitaarriffs en is sowieso een pittig stuwend nummer dat qua geluid aan de beginperiode van Tom Petty & The Heartbreakers doet denken en dat komt mede door het Petty-achtige stemgeluid van Hamish. Hamish laat trouwens ook een knallende rockabilly gitaarsolo op ons los. De eerste ballad van dit album is What You Do To Me, een romig soulnummer met een heerlijk zwevend orgel en soulvolle zang.
Het fuzzpedaal wordt daarna flink ingetrapt in You Give Me Something. Een broeierig stampend bluesrock nummer. De gevoelige kant van Hamish komt aan bod in het zomers deinende Out Of My Head. Een nummer dat mijlenver van de bluesrock verwijderd is maar wel een heerlijk sprankelend geluid heeft. Het heeft in de verte wel iets weg van het jaren ’80 werk van Dave Mason.
Dit nummer wordt gevolgd door nog zo’n zacht sprankelend nummer The Fall waarin zelfs een Mellotron opduikt. Het lome, ontspannen akoestische Damaged Goods past qua stijl bij Eric Clapton in één van zijn vele lui akoestische periodes. Ook het licht funky World’s Gone Mad heeft iets van Eric Clapton en wel van diens “Mainline Florida” (qua groove).
De volgende rustgevende ballad dient zich aan met het zacht tikkende Happy Again. Een “Blackbird” (Beatles)-achtig intiem nummer. Het semi-akoestische You Really Know What Love Is zit ergens tussern Tom Petty en poprock in.
Tot slot heeft de ballad Dark Eyes een geluid dat tegen “Angie” of “Fool To Cry” van The Rolling Stones aanschuurt.

Het tweede album van Hamish Anderson toont twee kanten van hem. Hard (blues) rockend en de gevoelige ballad kant. Persoonlijk hadden er wat mij betreft wel iets meer stevige bluesrock nummers op het album mogen staan. Nu slaat de balans toch iets te ver door naar de ballads, hoe mooi ze ook zijn op dit album.


Tracklist:
01. No Good
02. Breaking Down
03. What You Do To Me
04. You Give Me Something
05. Out Of My Head
06. The Fall
07. Damaged Goods
08. World’s Gone Mad
09. Happy Again
10. You Really Know What Love Is
11. Dark Eyes

Website: Hamish Anderson

Tour:
03.10 – FluXus, Zaandam
04.10 – Bibelot, Dordrecht
05.10 – Poppodium Iduna, Drachten
06.10 – De Bosuil, Weert

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies Concert, Tour & Festival Nieuws Releases
Sort by