Recensie: Hadden Sayers – Dopamine Machine I Acoustic Dopamine

Hadden Sayers – Dopamine Machine / Acoustic Dopamine
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 14 september 2018

Tekst: Martin van der Velde

Hadden Sayers komt in Nacogdoches, Texas ter wereld maar groeit op in Sugar Land, Texas. Zoals we wel vaker tegenkomen  ontstaat zijn belangstelling voor het gitaarspel tijdens zijn tiener jaren. Tijdens zijn studie aan de Texas A&M University blijft de liefde voor het gitaarspel aan hem knagen. Na het behalen van een diploma in de Journalistiek besluit hij naar Austin, Texas te verhuizen om daar zijn geluk te beproeven.
Ondertussen had hij al de nodige ervaring opgedaan door goed te luisteren naar Gatemouth Brown, Joe Ely, Omar and the Howlers, Eric Johnson en de Ramones, muzikanten die bij hem in de buurt verbleven en Hadden de kans gaven om tijdens jam sessies van hen te leren. In Austin wekt hij samen met de Silent Partners om zich vervolgens bij de touringband van Lucky Peterson aan te sluiten.
Zijn eerste opnames maakt hij na het verlaten van de touringband van Peterson in 1992 in Houston , Texas met Miss Molly and the Whips. Een jaar later besluit hij dat hij zover is dat hij onder eigen naam verder wil en begint dat jaar aan zijn eerste album te werken dat in 1995 onder de naam Hadden Sayers Band verschijnt. In 2004 besluit hij naar Columbus, Ohio te verkassen om vandaar uit verder aan zijn carrière te bouwen maar eigenlijk valt het ineens twee jaar stil. Er staan geen optredens geboekt en zo blijft zijn ’57 Stratocaster voor enige tijd in de koffer zitten. Gelukkig lukt het hem om de draad weer op te pakken. Hadden Sayers is geen bluesman pur sang, hij mixt zijn blues met andere stijlen als rock en country.

Nu liggen daar ineens twee uitgaves van de man, je mag het haast bestempelen als tweeluik. ‘Dopamine Machine’ en ‘Acoustic Dopamine’, de eerste betreft een band cd en zoals te titel al aangeeft de tweede een akoestisch album. Beide cd’s bevatten dezelfde nummers echter in wisselende volgorde. Sayers is geen bluesman puur sang, nee hij tapt uit verschillende vaatjes en mixed graag rock en country elementen door zijn blues georiënteerde muziek. Op ‘Dopamine Machine’ krijgt hij ondersteuning van toetsenist Johnny Neel, drummer Greg Morrow en bassist Rusty McFarland, die tevens Hadden Sayers op akoestische gitaar ondersteund op Gravity.  Op de akoestische cd ondersteund Jim Ed Cobbs op enkele tracks met hand claps, foot stomps en getimmer op enkele objecten die in de ruimte aanwezig zijn. ‘Dopamine Machine’ gaat van start met het stevig klinkend Unsatisfied, een rocker met de nodige oversturing en effecten op gitaar.  De akoestische versie op ‘Acoustic Dopamine’ klinkt daarentegen uiterst relaxed en lijkt zo een totaal ander nummer te zijn. Ook het daarop volgend nummer I Feel Love, dat slechts een speeltijd van tweeënhalve minuut kent rocked er driftig op los.
De twee verschillende uitvoeringen van Hit The Road kennen beide een stevige shuffle beat met heerlijk slide werk op de band versie. Het soulvol gezongen en relaxed gespeelde Blood Red Coupe Deville is van beide albums mijn favoriete track. Twee zeer bluesy en gevoelige versies van hetzelfde nummer. Ruthie Foster komt vocaal ondersteunen op Waiting Wanting, die zowel akoestisch als elektrisch een poppy karakter kent. De rockende akoestische uitvoering van Good Good Girl prefereer ik boven de band uitvoering, die maar wat voortkabbelt.
Nee, dan rocken Learning To Disappear en Peppermint Patty er een stuk vlotter op los, waarbij in de laatste de zang van Hadden Sayers mij doet denken aan Popa Chubby. Ook op de band uitvoering van Dopamine Machine krijgt de akoestische gitaar de nodige ruimte maar er is ook ruimte voor stevigere bluesrock werk, wat het geheel tot een zeer afwisselende track maakt. Het zelfde gaat op voor het rootsy en Americana klinkend Gravity. De band cd besluit met het stevig groovend Backbreaker, waarop het tempo weer flink is opgevoerd en Hadden Sayers met vingervlug gitaarwerk nog even alles uit de kast haalt.

Met de twee uitgaves ‘Dopamine Machine’ en ‘Acoustic Dopamine’ laat Sayers ons kennismaken met zijn veelzijdigheid als gitarist. De eerste kent een stevig bluesrock gehalte, de akoestische uitgave daarentegen ligt meer tegen de blues aan. Bijzonder om te horen dat dezelfde nummer in een band en akoestische uitvoering zo anders kunnen klinken en overkomen. Twee prima uitgaves, die eigenlijk als eenheid kan worden gezien.


Dopamine Machine:
01. Unsatisfied
02. I Feel Love
03. Hit The Road
04. Blood Red Coup Deville
05. Waiting Wanting
06. Good Good Girl
07. Learning To Disappear
08. Peppermint Patty
09. Dopamine Machine
10. Gravity
11. Backbreaker

Acoustic Dopamine:
01. Dopamine Machine (
02. Learning To Disappear
03. Unsatisfied
04. Peppermint Patty
05. I Feel Love
06. Waiting Wanting (Feat. Ruthie Foster)
07. Good Good Girl
08. Blood Red Coup DeVille
09. Hit The Road
10. Backbreaker
11. Gravity

Website: Hadden Sayers

27 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe