Recensie: Gwenifer Raymond – You Never Were Much Of A Dancer

Gwenifer Raymond – You Never Were Much Of A Dancer
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Tompkins Square Records
Releasedatum: 29 juni 2018                                       

Tekst: Peter Marinus

Door Nirvana op het pad komen van de Amerikaanse akoestische countryblues! Het kan raar lopen maar het overkwam gitarist Gwenifer Raymond uit het Britse Brighton. Nadat zij Nirvana’s versie van “Where Did You Sleep Last Night” van Lead Belly had gehoord stortte zij zich op de Amerikaanse akoestische blues en ontdekte daarbij ook de zogeheten “American Primitive Guitar Music”. Een term, die vaak voorbijkomt in de folkwereld. Deze stijl werd door John Fahey eind jaren ’50 ontwikkeld en is een mix van countryblues en folk vermengd met avant-garde en neoklassieke muziek. Hij kreeg vele navolgers zoals Leo Kottke, Robbie Basho en nu dus Gwenifer Raymond, die aan haar tweede album toe is.

Na een intro van kwetterende vogels in Off To See The Hangman, Part I begint het album met Sometimes There’s Blood waarin we een fel en krachtig tokkelende Gwenifer horen. Een nummer met een folky geluid en Gwenifer’s snelle, door Fahey geinspireerde, spel. Idumea is een intieme traditional met Gwenifer op de banjo. Ook hierop klinkt zij weer krachtig en sprankelend. Off To See The Hangman, Part II is één van de vele “hangman” nummers. Een nummer met een, uiteraard, somber geluid. Face Down Strut is een spetterende vreugdevolle instrumental met een weergaloos snelle Gwenifer. Laika’s Song klinkt daarentegen ingetogen op een Leo Kottke-achtige manier. Gwenifer heeft de banjo weer tevoorschijn gehaald voor Oh, Command Me Lord!. Een vlammende Appalachian swinger waarin Gwenifer er op volle snelheid op los “finger pickt”. Het geluid van Ry Cooder komt bovendrijven in het luie Sweep It Up met zeer broeierig slidewerk.
Requiem For John Fahey is een eerbetoon aan Gwenifer’s idool. Uiteraard doet haar sprankelende en spannende gitaarwerk aan Fahey denken. In het donkere en mysterieuze Dance Of The Everlasting Faint worden folk en Oosterse invloeden door elkaar heen gemengd. John Lennon riep het al eens op het “White Album”: I’ve got blisters on my fingers!!! Datzelfde lot lijkt Gwenifer beschoren in Bleeding Finger Blues waarin zij waanzinnig snel tekeergaat op haar banjo. Sack ‘Em Up Parts I And II is een prima voorbeeld van de American Primitive Guitar Music. In dit ingetogen nummer hoor je elementen uit de folk, worldmusic en avant-garde voorbijkomen.
Het broeierige en rauwe It Was All Sackloth And Ashes sluit al huilend dit album af.

Gwenifer Raymond bewijst met dit album, dat een album vol met akoestische gitaarmuziek absoluut niet saai is. Aanbevolen aan fans van bijvoorbeeld Leo Kottke, Ry Cooder en John Fahey.


Tracklist:
01. Off To See The Hangman, Part I
02. Sometimes There’s Blood
03. Idumea
04. Off To See The Hangman, Part II
05. Face Down Strut
06. Laika’s Song
07. Oh, Command Me Lord!
08. Sweep It Up
09. Requiem For John Fahey
10. Dance Of The Everlasting Faint
11. Bleeding Finger Blues
12. Sack ‘Em Up Parts I And II
13. It Was All Sackloth And Ashes

Website: Gwenifer Raymond

27 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe