Recensie: Groundhogs – Blues Obituary (50th Anniversary)

Groundhogs – Blues Obituary (50th Anniversary)
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Fire Records
Releasedatum: 12 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

De Britse bluesrockband Groundhogs, en met name hun gitarist Tony (T.S.) McPhee, is, naar mijn bescheiden mening, toch  één van de meest onderschatte bluesbands uit de (blues) muziekgeschiedenis. De band, met bassist Peter Cruickshank en drummer Ken Pustelnik werd in 1963 opgericht en debuteerde in 1968 met het album ‘Scratching The Surface’. Ten tijde van het tweede album ‘Blues Obituary’ probeerde de band hun bluesrock te vermengen met wat psychedelische en progressieve rock elementen teneinde ook aansluiting bij het hippie publiek te krijgen. Dat lukte maar mondjesmaat. Waarschijnlijk was de band te rauw en te bluesy voor de hippies en aan de andere kant weer te psychedelisch voor het puristische bluespubliek. En dat terwijl John Lee Hooker helemaal gek was op de Groundhogs en ze zelfs als begeleidingsband gebruikte op zijn album ‘Hooker & The Hogs‘. En bovendien had de band toch een meesterlijke gitarist als Tony McPhee in hun gelederen had. Een gitarist, die het vooral van zijn subtiliteit moest hebben.
Toch bleef de band maar als een Heintje Davids terugkomen en albums uitbrengen, in wisselende bezettingen, tot het einde van de jaren ’90. Daarna volgden nog verschillende albums met onuitgebracht, veelal live, materiaal. Gitarist Tony McPhee is, ondanks het feit dat hij een beroerte heeft gehad, nog steeds actief.

Het al eerder aangehaalde tweede album is nu op vinyl opnieuw uitgebracht. De blues is nog steeds het fundament voor de muziek van The Groundhogs maar wordt, evenals Ten Years After in die tijd ook deed, voorzien van een licht psychedelisch geluid. McPhee bewijst in de opener B.D.D. echt een meester van het subtiele gitaarwerk te zijn met zowel fel priemend als warm melodieus spel. Ondersteund door een solide pompende ritmesectie. In het intro van Daze Of The Weak is een goed voorbeeld te horen van de bluesgitaar kwaliteiten van McPhee. Na een lang bluesy gitaarintro start een slowblues, die klinkt als het psychedelische broertje van “Little Red Rooster”. McPhee stijgt in dit nummer tot haast Hendrix-achtige hoogte.
In de stampende boogie Times is hij op zijn rauwe slidegitaar te horen. Een primitieve blues met een, in die tijd gebruikelijke, lange uitgesponnen solo. Ook is hij op de semi-akoestische gitaar te horen in Mistreated. Hij klinkt daarop net zo intens als op de elektrische gitaar. Een vrij toegankelijk Ten Years After-achtig nummer maar dan met Captain Subtle in plaats van Captain Speedfingers op de gitaar. Express Man is een funky shuffle waarin de eigenzinnig pompende bas af en toe de wenkbrauwen flink doet fronsen. McPhee laat in dit nummer weer een goed voorbeeld van zij subtiele gitaarstijl horen. Natchez Burning is een slowblues a la “Red House” met McPhee weer in een snijdende en priemende hoofdrol.
De psychedelia is volop aanwezig in de bijna zeven minuten lange jam Light Was The Day, een nummer dat duidelijk door the Jimi Hendrix Experience beïnvloed is. B.D.D. is nogmaals aanwezig maar dan als bonustrack, in een mono versie. Voer voor completisten! De originele kant van de single B.D.D., Gasoline, is ook als bonustrack aanwezig. Een akoestische solospot van McPhee in een folky blues.

Een prima initiatief van Fire Records om de schromelijke onderschatte Groundhogs weer eens in de schijnwerpers te zetten.


Tracklist:
01. B.D.D.
02. Daze Of The Weak
03. Times
04. Mistreated
05. Express Man
06. Natchez Burning
07. Light Was The Day
08. B.D.D. (mono)
09. Gasoline

Website: The Groundhogs

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
13 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe