Recensie: Greyhound – Double Sixty

Greyhound – Double Sixty
Format: CD / Label: Continental Record Services Records
Releasedatum: 23 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Dit is een album met een verhaal. Het gaat om het verhaal van het Nederlandse akoestische bluesduo Greyhound. Het duo werd veertig jaar geleden opgericht door Sjoerd Heijda (zang, gitaar, mandoline, bas) en Klaas Vermeulen (harmonica). Alles leek goed te gaan. Er werd een platencontract getekend en aan de opnames van een album begonnen. Helaas werd dat album nooit afgemaakt omdat de heren elkaar tijdelijk, door persoonlijke omstandigheden, uit het oog verloren.
In 1995 namen ze daarna toch vier nummers op, die op de verzamelaar ‘No Less Than Wireless’ belandden. Vervolgens gingen ze in 2013 op reis door de USA op zoek naar de blues en aanverwante muziekstijlen. En dan is er nu dus eindelijk het lang verwachte nieuwe album. Dat staat voor het grootste gedeelte vol met covers uit de countryblues en folk en is geheel akoestisch. Daarmee ontstaat uiteraard direct een zeer intiem geluid. Door de prima vaardigheden van beide muzikanten verveelt dit album ook geen minuut.

Dave Van Ronk’s Hang Me opent het album en is uiteraard een somber nummer met een warm huilende harmonica en Sjoerd’s warme en doordringende stem. Your Mind Is On Vacation is een nummer van Mose Allison en het origineel heeft een jazzy blues geluid. Sjoerd’s gitaar neemt deze taak op zich en de harmonica huilt zijn weg door dit nummer. My Baby’s Gone is een oud countrybluesnummer van Tommy McClennan. In deze versie pakt de pompende schrijnende harmonica de hoofdrol. Why Did You Leave Heaven is een Bob Dylan nummer en vergeleken met de knauwzang van Dylan heeft Sjoerd een zeer aangenaam warm stemgeluid en zijn gitaarspel is zeer soepel. Bad Bad Whiskey van Amos Milburn is hier veranderd in een pompende countryblues met Sjoerd’s zang, die slechts door de pompende harmonica begeleid wordt. De herkomst van het nummer Whup Somebody’s Ass is mij onbekend. Een lome countryblues met een bizarre tekst. Satan And St. Paul is een folky ballad van Justin Fullbright, wiens origineel een loom stampend Americana nummer was. Bij Greyhound is het een ingetogen folky nummer geworden.
Dan volgen er twee eigen nummers. P.L. Sam is een zeer indrukwekkend solo spot van Klaas, die bewijst tot één van de betere harmonicaspelers van Nederland te horen. Hij laat zijn harmonica hier kermen en huilen en brengt zijn instrument al pompend en zuigend tot een hoogtepunt. Chopie is een blues met een onmiskenbaar oud Nederblues geluid a la Indiscrimination of de oude Livin’ Blues. Uiteraard haalt de cover van Leadbelly’s Good MOrning Blues het niet bij het hartverscheurende origineel. Wat echter overblijft is een ontspannen Clapton-achtige versie. Opvallend in de versie van Blind Willie Johnson’s Nobody’s Fault But Mine is de stuwende scheurende harmonica. Ook de uitvoering van Billie Holiday’s Tell Me More is apart en dat komt voor een groot gedeelte door de warme jazz bas van gast Peter Boot. De uitvoering van Greyhound doet enigszins aan “St. James’ Infirmary” denken.

Een prima akoestisch bluesalbum. De bluesrockers onder onder ons zullen waarschijnlijk minder met dit album hebben omdat het “stekkerloze” muziek is maar de echte bluespuristen onder ons hebben er weer een prima Nederblues album bij.


Tracklist:
01. Hang Me
02. Your Mind Is On Vacation
03. My Baby’s Gone
04. Why Did You Leave Heaven
05. Bad Bad Whiskey
06. Whup Somebody’s Ass
07. Satan And St. Paul
08. P.L. Sam
09. Chopie
10. Good Morning Blues
11. Nobody’s Fault But Mine
12. Tell Me More

Website: Greyhound

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Releases
Sort by
8 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe