Recensie: Greasy Tree – Greasy Tree

Greasy Tree – Greasy Tree
Format: CD – LP / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 14 december 2016

Tekst: Jan Hogenberg

Bands ontstaan niet zomaar. Daar gaat vaak een proces van ontwikkeling aan vooraf. Deze ontwikkeling begint met een gitaartje of drumstel in een zolderkamer en daarna met andere vrienden klooien in een schoolbandje of iets dergelijks. Vervolgens doorgaan totdat je een dusdanige lokale bekendheid krijgt zodat andere muzikanten je ook gaan waarderen. Er ontstaan vaak weer nieuwe bands tijdens lokale projecten waarbij er kruisbestuivingen plaatsvinden tussen leden van diverse bands. Zo ook het geval van Greasy Tree. Een relatief jonge band met redelijk veel ervaring welke is opgedaan tijdens het hierboven genoemde proces. Greasy Tree bestaat uit zanger/gitarist Cameron Roberts, bassist/zang Dustin ‘Red’ Dorton en drummer Jacob Brumley en komt uit Jonesboro, Arkansas.

Sinds 2015 hebben zij elkaar gevonden tijdens concerten in en rondom Jonesboro en vanaf dat moment ook direct opgepikt door internationale media. Allen beïnvloed met een behoorlijke portie blues en rock welke overgoten is met een druppel soul. Deze chemische reactie tussen de drie bandleden geeft een soort hardrock-achtige powerrock waarbij de blues de basis heeft. Het heeft er zelfs toe geleid dat ze met een Europese tour mee konden doen waarbij Teenage Head Music hen begeleidde. Deze concertagent onder leiding van Manny Montana zorgt in Europa en vooral hier in Nederland en België voor een constante aanvoer van nieuw talent. Zo bracht hij ons al Jared James Nichols, Robert Jon & the Wreck en Delta Saints.

Eind 2016 zag hun debuutalbum met gelijknamige titel ‘Greasy Tree’ pas het levenslicht en vertolkt hun passie met scheurende gitaarriffs, vet slagwerk en gruizige bastonen. Opgenomen in de High/Low Studio’s in Memphis, vandaar het soulsausje, met hulp van Pete Matthews (bekend van onder meer Devon Allman en Evanescence) en Toby Vest. De opnames zijn krashelder en ongefilterd. Het vet spat er af waardoor het een lekkere soepele plaat wordt die voor een soort retro of vintage ervaring zorgt. Want in elke song denk je dat je een of andere Classic 70’s hardrockband hoort. Niets nieuws onder de zon maar wel lekker.

Het album opent zeer sterk met Don’t Worry About Me. Een zeer dynamisch nummer die behoorlijk beklijft. Sterk groovende riffs, harde drums en pompende baslijnen zorgen direct voor een betere doorstroming van het bloed of veroorzaken een hoger hartritme. Cameron heeft behalve een strakke manier van gitaarspelen ook nog eens de beschikking over een geweldige rockstem. Hoge uithalen en her en der het rauwe randje op de stembanden. Helemaal fantastisch van dit nummer is de schitterende gitaarsolo van Cameron in dit nummer.

In de volgende stukken, Let Love Go en Sweet Sugar, krijg ik herinneringen naar boven van het debuut van The Brew. Dito spetterend gitaarwerk en opjagende ritmesectie met een groots stadiongehalte qua schreeuwstem.
Dat deze jonge band niet alleen maar knalt blijkt wel uit de ballad-achtige Time, Love And Space. Met dit rustmoment wordt dit debuutalbum alleen maar krachtiger. Zo ook het jazzy Goin’ Home. Een groovend ritme als grondlegger waarbij de gitaar de melodie bepaald. Herinneringen aan het thuisfront van de zanger worden hiermee voor ons bijna zichtbaar. Cameron Roberts geeft ook hier duidelijk zijn skills af op gitaar. Als een nieuwe Robert Cray vliegen zijn vingers lekker soepel over het fretboard.

Cameron Roberts heeft zoals gezegd een goede rockstem. In het opbouwende classic rock nummer Shame haalt hij hier uit waarbij de vergelijking aan de onlangs overleden Chris Cornell heel dichtbij is. Maar bij Cameron zijn de stembanden nog vrij jong en nu al voorzien van de ruwe randjes. Als dat maar goed in conditie blijft. Het mooiste nummer van het album, vooral door de vocale uithalen maar zeker door de fantastische gitaarsolo.

De blues is de basis voor het gehele album en in Love That Lady wordt dit nogmaals benadrukt. Zowel het verhaal als de opbouw van het nummer past geheel in deze stijl. De variatie van dit album wordt ook gevonden in de funky groovende nummers Whiskey en Greasy. Dit laatste nummer wordt bovendien nog eens flink uit elkaar getrokken door een mystieke gitaarsolo van Cameron. Dit belooft het spektakel te worden tijdens live optredens van deze band. Want zo’n fantastische solo hoor je maar weinig. Gedreven op stuwende drums werkelijk een topnummer.
Afsluiter She Wild laat nogmaals horen waartoe deze band in staat is. Goede classic rock maken op basis van blues. Met andere woorden, klasse bluesrock dus.
Deze band laat ons horen hoe het kan gaan als band zonder al te veel hulp van buiten af. Veel zelf doen en veel spelen. Laat muzikanten dus hun gang gaan in hun eigen ontwikkeling. Probeer dit niet te forceren. Een goede whisky stook je ook niet zomaar.

Volgend jaar januari en februari te zien tijdens hun Europese tour.

Tracklist:
01. Don’t Worry About Me
02. Let Love Go
03. Sweet Sugar
04. Time, Love And Space
05. Goin’ Home
06. Shame (Behind The Bottle)
07. Love That Lady
08. Whiskey
09. Greasy
10. She Wild

Website: Greasy Tree

2017-06-15T12:00:25+00:00 14 juni 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe