Recensie: Grant Green – Funk in France & Slick! Live At Oil Can Harry’s

Grant Green – Funk in France & Slick! Live At Oil Can Harry’s
Format: CD / Label: Resonance Records
Releasedatum: 25 mei 2018

Tekst: Mark Harmsma

Liefhebbers van eerste en tweede generaties jazz zullen, als hen wordt gevraagd drie jazzgitaristen te noemen, hoogstwaarschijnlijk in elk geval de naam van Grant Green noemen. Hij gold duidelijk als een jazzgitarist, maar wel met een heel bluesy stijl, en behoorde in de hoogtijdagen van 52nd Street, en op het label Blue Note begin jaren ’60 vorige eeuw, tot de absolute top – en voorbeeld voor vele gitaristen na hem. Net als generatiegenoten was hij zwaar aan de harddrugs, waardoor hij slechts 44 jaar oud mocht worden (1935-1979).

Een absolute must-have voor blues liefhebbers, die iets verder kijken dan strikt hun eigen genre, is de klassieker ‘Idle Moments’ uit 1963 op Blue Note. Hoewel het album als echte Hardbop bekend staat, brengt het veel bluesy werk en zijn alle muzikanten in bloedvorm voor deze sessie.
Zo noemde een vriend van mij de vibrafoon eens het Sesamstraat-instrument van de jazz, maar toen ik het hoogtepunt “Django” (een ode aan Django Reinhardt) van ‘Idle Moments’ draaide moest hij toegeven dat zelfs dit instrument – in goede handen, Bobby Hutcherson dus – er af en toe mee door kon. En dan tenorist Joe Henderson, met wie ik een haat-liefde relatie heb omdat ik soms een album lang amper een saxlick kan waarderen (‘The Real McCoy’ van McCoy Tyner), en soms – als hij uit een bluesy vaatje tapt – fenomenaal werk levert (zoals ‘Idle Moments’, zijn eigen ‘Page One’ of ‘Sidewinder’ van Lee Morgan), onafhankelijk of het nu een sideman-klus betreft of zijn eigen recording sessie betreft.

Door naar de discografie van Grant Green. Veel live werk heeft Green in zijn relatief korte leven niet opgenomen, en de twee albums die hij bewust als live album heeft opgenomen dateren van na zijn afkick-periode waarna hij muzikaal een andere weg insloeg: richting funkjazz en ‘acidjazz’. Ik heb het album ‘Alive!’ maar op een of andere manier lukt het me zelden het op te zetten, laat staan in één keer uit te draaien tot het eind. Dat ligt waarschijnlijk aan de productie en het ontbreken van echt ‘vuurwerk’.

Nu is er dus een aantal live opnames op cd uitgebracht, als enkel en dubbel cd, waar we bij Blues Magazine niet extreem veel achtergrondinformatie bij gekregen hebben. Voor alle opnames geldt dat ze oorspronkelijk niet als live album zijn opgenomen, maar waarschijnlijk allen op de radio zijn uitgezonden. De kwaliteit is laat zich omschrijven als een goed opgenomen FM-radio show, en is over het algemeen acceptabel. In de aankondiging op het album ‘Slick! Live at Oil Can Harry’s’ wordt het uitzendmoment genoemd, en het album ‘Funk in France’ is samengesteld uit diverse opnames op jazzfestivals en in een studio met publiek, in de periode 1969-1970.

Als je beide albums zou aanschaffen heb je een knipoog naar diverse genres live-werk van Green. De eerste set van ‘Funk in France’ is meer traditionele jazz, de tweede is (met in plaats van een bas het Hammond orgel) meer acidjazz en is wat vuiger, en ‘Slick! Live at Oil Can Harry’s’ is meer funky. Opvallend is dat, ongeacht het genre, Green zich niet laat verleiden gitaar-technisch rare stunts uit te halen zoals het gebruik van effectpedalen. Hij blijft trouw aan wat hij kan, aan datgene waar hij goed in is: Smaakvolle, melodische bluesy lick met een cleane sound.

Dan naar het album ‘Slick! Live at Oil Can Harry’s’. Dit album bevat slechts drie stukken, en ik zou het logisch hebben gevonden als juist dit album een “Funk-verwijzing” in de titel had gehad. De band bestaat naast Green uit een drummer, een toetsenist die op (al dan niet overstuurde) Fender Rhodes en een Hohner Clavinet speelt en een bassist op de elektrische bas. De nummers worden lekker lang uitgesponnen, met één medley over de dertig minuten die niet verveelt, waardoor we met drie stukken ruim over een uur muziek heen gaan. Wel jammer dat er zich ten tijde van deze opname iemand in “Oil Can Harry’s” bevond, in het publiek of wellicht op het podium (percussionist?), die bij zijn lsd-trip gratis een scheidsrechter fluitje cadeau gekregen had. Dit persoon heeft waarschijnlijk de avond van zijn of haar leven gehad, maar bij het beluisteren van deze opname moet je je echt niet gaan zitten focussen op deze spontane bijdrage.

Op ‘Funk in France’ is de jazzset (cd1) voor de liefhebbers van Green’s gitaarlicks een fijne plaat. Er doet een paar nummers een tweede gitarist mee met het trio, die zich echt op de achtergrond houdt, dus het is één en al Grant Green Gitaar en is om die reden een aanvulling op de bestaande officiële discografie van Green. Op cd2 is het geluid minder goed, en jammer dat de orgelbas er niet heel vet uitkomt, waardoor de tweede set is wat rommeliger overkomt. De Hammond scheurt erop los, en zo ook de sax, en het is allemaal lekker maar het maakt van deze set geen historisch unieke opname, zonder deze als ‘irrelevant’ te classificeren.

Kortom, voegen deze albums iets toe aan de discografie van Grant Green? Jazeker, voor diehard fans, gitaristen die zich aangesproken voelen door bovenstaand verhaal, jazzliefhebbers die alles verzamelen en voor hen die wel iets van Green hebben en nu ‘bewijs’ willen horen dat de man zich live in alle situaties staande kan houden.


Tracks Slick! Live At Oil Can Harry’s:
01 – Now’s The Time
02 – How Insensitive (Insensatez)
03 – Medley – Vulcan Princess – Skin Tight – Woman’s Gotta Have It – Boogie On Reggae Woman – For The Love Of Money

Tracks Funk In France – From Paris To Antibes:
CD 1
01 – I Don’t Want Nobody To Give Me Nothing (Open Up The Door I’ll Get It Myself)
02 – Oleo
03 – How Insensitive (Insensatez)
04 – Untitled Blues
05 – Sonnymoon For Two
06 – I Wish You Love
07 – Upshot

CD 2
01 – Hurt So Bad
02 – Upshot
03 – Hi-Heel Sneakers

Website: https://en.wikipedia.org/wiki/Grant_Green

29 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe