Going Up North – Stealing From The Thieves
Format: CD – LP – Digital / Label: Apollon Records
Releasedatum: 11 april 2019

Tekst: Peter Marinus

Je moet niet alles geloven wat je leest. Zo zocht ik wat informatie over het debuutalbum van de Noorse band Going Up North uit Bergen. Daarin werd beweerd dat hun geluid invloeden van zowel Led Zeppelin als The Velvet Underground zou bevatten.
Na beluistering van hun album ben ik echter geen één Zeppelin invloed tegen gekomen. Velvet Underground invloeden wel, dat moet ik ruiterlijk toegeven.

Waar je wel regelmatig tegen aanloopt zijn de Britpop invloeden. Dit album van Atle St. Jensen (gitaar), Hjalmar Rongevaer III (drums), Jan S. Vadseth (zang, gitaar, toetsen) en Endre Aasebø (bas, zang, toetsen, gitaar) staat er namelijk boordevol mee.

Neem nou het openingsnummer, Love Is Strong. Dat is een huppelend rocknummer met meerstemmige zang en rauw snijdend gitaarwerk. Dit nummer klinkt als een mix van The Happy Mondays en The Velvet Underground met een merkwaardig maar wel intrigerend resultaat. In het krachtig pompende I Don’t Care, met zijn supersmerige gitaarriffs, waren de invloeden van zowel Oasis, Supergrass en Blur rond.
Autogoal is een hoekig hakkend nummer met druggy zang a la The Stone Roses en een haast psychedelisch monotoon doordenderend massief geluid. In The Night Was Dark gooit de band het ineens over een totaal andere boeg. Hier hebben we te maken met een folky deinend nummer waarin de wat onvaste stem van Jan voor de nodige Pogues invloeden zorgt. Op het eind duiken er dan toch weer snijdende noisegitaren op. Met Romeo’s Blues blijft de band op het semi-akoestische terrein. Een breekbaar, psychedelisch nummer dat klinkt als The Velvet Underground met Joe Strummer als zanger. En dat klinkt best wel lekker! The Cuckoo is een loom funkend nummer met een hoog “Hot Stuff” (Rolling Stones) gehalte en een vet blubberende funkbas.
Met Go Home keert de band weer terug naar het dreunende, Supergrass-achtige rockgeluid. Het mid-tempo Temple Bells klinkt daarna weer vrij bombastisch a la Blur. Mean World Blues is een opwindende garagepunker. Rauw en hard zoals rock hoort te zijn!
De lome folky ballad Morning Dew sluit het album op een Waterboys-achtige wijze af.

Je merkt het al. Dit album staat boordevol Britpop-achtige rock. En dat uit Noorwegen! Ik heb mij kostelijk vermaakt met dit prima album!


Tracklist:
01. Love Is Strong
02. I Don’t Care
03. Autogoal
04. The Night Was Dark
05. Romeo’s Blues
06. The Cuckoo
07. Go Home
08. Temple Bells
09. Mean World Blues
10. Morning Dew

Website: Apollon Records