Recensie: Gesman – Olput Blues

Gesman – Olput Blues
Format: CD / Label: Mayway Records
Releasedatum: 9 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Op het vierde album van de Belgische band Gesman staat aantal nummers die in het West-Vlaamse dialect worden gezongen. En uiteraard versta ik daar zeer weinig van. Maar ik laat mij daar niet van weerhouden om te genieten van dit zeer eigenzinnige album.
De band bestaat uit Steven Vervaecke (zang, gitaar), Ruben Vercaemer (tenorsaxofoon), Kris Demets (bas), Frank Derycke (drums, percussie), Harry Dewcamps (gitaar) en Kristof La Zou (geschwanz…dat is Vlaams voor “gelul”?).
Hun album werd geproduceerd door Reinhard Vanberger, lid van Das Pop, en staat vol met zeer avontuurlijke muziek waarin van alles mogelijk lijkt.

Toevallig weet ik dat Veel Dust “veel dorst” betekent maar dat heb ik ergens gelezen, dus daar ben ik eerlijk in. Dit is een zwevend, bluesy funknummer waarin ook trage logge riffs voorbijkomen. De tenorsaxofoon zorgt voor een Morphine-achtig sfeertje terwijl het gehele nummer een G. Love-achtige loomheid uitstraalt. Ik doe een gokje, Mankepwot zou zomaar eens “mankepoot” kunnen betekenen. In elk geval gaat het hier om een luchtig swingend nummer met een Frans “yeh yeh” gevoel waarin ook Madness-achtige elementen opduiken. Een heerlijk popnummer met mooi glijdend gitaarwerk en xylofoon. Schmuck is een behoorlijk felle stamper met een bluesy geluid dat gedomineerd wordt door dreunende piano en gemeen snijdende fuzzgitaar. Een Engelstalig nummer trouwens. De xylofoon duikt weer op in de lome jazzy ballad Sletje En Slunse (Sletje En Slonsje?). Een nummer dat lekker voort deint en onverwachts een stevige bombastische rockweg in slaat.
Blow Hotel Zulu is een heerlijk loom en funky bluesnummer waarin stiekem Chris Isaak’s “Blue Hotel” even geleend wordt en waarin ook stevige Red Hot Chili Peppers-achtige funkrock opduikt. In Olput Blues zorgen een zacht tokkelende gitaar en fluisterende sax in eerste instantie voor een mix van jazz, progrock en blues. Naarmate het nummer vordert wordt het steeds bombastischer. Het vrolijk huppelende Acid Ooh Ooh zou uitstekend in een soundtrack van een Louis de Funes film passen. In dit nummer gebeurt weer van alles. Een banjo duikt op met een spacey borrelende synthesizer. Country en folk worden gemengd in Weeping Back @ The Willow, compleet met krassende fiddle en steelgitaar. Vlaamse Americana? Hotdog opent met een gitaarriff die akelig veel op “London Calling” van The Clash lijkt. Een stevig hakkend nummer met een onverwachts opduikende woedeaanval a la Rage Against The Machine.
Tenslotte worden we getrakteerd op een hoorspel in Aioliques Associés , geleid door Luc Dufourmont van de formatie Two Russian Cowboys. Dit bizarre hoorspel ontaardt uiteindelijk in een vreemd lallend dronkenmanlied.

Ik heb mij kostelijk vermaakt bij dit album van Gesman. En dat je het West Vlaams niet verstaat maakt toch niet uit? Zeg nou eerlijk, verstonden jullie Normaal of Daniel Lohues wel altijd?


Tracklist:
01. Veel Dust
02. Mankepwot
03. Schmuck
04. Sletje En Slunse
05. Blow Hotel Zulu
06. Olput Blues
07. Acid Ooph Ooh
08. Weeping Back @ The Willow
09. Hotdog
10. Aioliques Associés

Website: Gesman

6 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe