Fred Raspail – Radio Primitvo
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Gutfeeling Records
Releasedatum: 8 februari 2019

Tekst: Peter Marinus

Ik wil gelijk even een fabel uit de wereld helpen en wel de fabel dat de Fransen het verdommen om een andere taal dan Frans te spreken. Die wijsheid heb ik opgedaan tijdens het beluisteren van het derde album van de Franse singer-songwriter Fred Raspail. Ik hoor hem op dit namelijk niet alleen in het Frans maar ook in het Engels, Duits en Spaans zingen.

Fred wordt de prins van de “primitive folk” genoemd. Primitief klinkt zijn muziek inderdaad maar er zit ook een flinke klodder blues in zijn muziek. Hij komt bij mij over als een kruising van Arno Hintjens en Tom Waits. Fred is een echte one-man band, die ook nog eens lid is van de band Los Gatillos.

Nadat er allerlei obscure radiostations de ether zijn gepasseerd in Radio Primitivo opent het album met Pasta Y Tequila, een Engelstalig rauw bonkend bluesy nummer waarin gastgitarist Pierre Omer van de Dead Brothers te horen is. Een simplistisch maar zeer doeltreffend nummer met Fred’s zeer gepassioneerde rauwe zang.
Zwalkende a capella opent Cruel. Een nummer met kaal bonkende drums en een twangende gitaar. Het nummer heeft een countryrandje waar Fred alle gladde kantjes vanaf brult. Hier zijn de Arno referenties onontkoombaar. La Mystérieuse Fille De Tunapuna is een zwierende chanson met een raspende banjo en de trillende zang van onze chansonnier Fred. Blaue Berge is een vreemde Duitstalige folk-schlager (?) compleet met accordeon en sousafoon. Tom Waits zou zich niet schamen voor een nummer als dit. In het intiem wiegende bluesy Mon Ombre Au Diable is Monney B op de slidegitaar te horen.
Een titel als Drunk doet al vermoeden dat we hier met een zwalkend nummer te maken gaan krijgen en dat is dan ook inderdaad het geval. Allerlei hink-stap-sprong gitaarriffs vliegen je om je oren in een schots en scheef bonkend bluesnummer met Teresa Lobi op de pompende tuba en Preacher Ernesto die nog even mee komt lallen.
Lumière Du Matin is een stemmige, zeg maar gerust, droeve instrumentale piano ballad met een zacht meehuilende gitaar. In het Spaanstalige No Te Quiero Mas gaat Fred op de lo-fi banjorock toer met zijn gemeen snerende zang en stug doorpompende banjo. La Panamercana is daarna een uptempo stuwend blues nummer waarna Fred zich al stotterend stort op de smerige rauwe garageblues van Boum Boum Nuclear Blues. Er staat één cover op het album en wel van Leadbelly’s Take This Hammer, dat van Fred een zeer toepasselijke primitieve cover krijgt.
Na het zeer rauwe J’Irai T’Enterrer A Ushuaia is de sousafoon weer terug in het jazzy pompende Wiesn O Wiesn Swing, de afsluiter van het album.

Ik kan dit album met een gerust hart aanbevelen aan liefhebbers van eigenzinnige en primitieve bluesy muziek of aan de fans van Arno en Tom Waits.


Tracklist:
01. Radio Primitivo
02. Pasta Y Tequila
03. Cruel
04. La Mystérieuse Fille De Tunapuna
05. Blaue Berge
06. Mon Ombre Au DIable
07. Drunk
08. Lumière Du Matin
09. No Te Quiero Mas
10. La Panamericana
11. Boum Boum Nuclear Blues
12. Take This Hammer
13. J’Irai T’Enterrer A Ushaia
14. Wiesn O Wiesn Swing

Website: Fred Raspail