Recensie: Flogging Molly – Life Is Good

Flogging Molly – Life Is Good
Format: CD – LP – Digital / Label: Vanguard
Releasedatum: 2 juni 2017

 Tekst: Martijn Wesseling

In mijn vorige recensie voor Blues Magazine, over het erg fijne nieuwe album van The Cubical, schreef ik over mijn jeugdliefde voor punk. In mijn muziek collectie bevinden zich nog veel albums van bands als Bad Religion, NoFX, de Heideroosjes en Dropkick Murphy’s. Veel van deze platen luister ik eigenlijk nooit meer. De Keltische punk van de Dropkick Murphy’s knalt echter met enige regelmaat nog uit mijn boxen. Heerlijke muziek om op vol volume af te spelen en mee te brullen! Erg geschikt om even het hoofd leeg te maken.

De legendarische band The Pogues wordt over het algemeen gezien als de uitvinder van de Keltische punk. De meeste liefhebbers van mijn leeftijd zullen het genre echter eerder associëren met de de bovengenoemde Dropkick Murphy’s, The Real McKenzies, The Mahones en natuurlijk Flogging Molly.

In 2002 kwam het album ‘Drunken Lullabies’ van Flogging Molly uit. Het tweede album van de band en de eerste kennismaking voor mij. Die kennismaking was direct goed, het is een fijn feestalbum. Met nummers als What’s Left of the Flag, Drunken Lullabies en  Cruel Mistress heb ik de grenzen van mijn geluidsinstallatie regelmatig opgezocht.
De albums die tussen mijn eerste kennismaking met de band en het nieuwe album zijn verschenen heb ik eigenlijk nooit zo goed beluisterd.

Wat me bij beluistering van dit album direct opvalt is dat de stem van Dave King in de laatste vijftien jaar vele malen beter is geworden. Op het tweede album deed hij mij regelmatig denken aan Shane MacGowan. Ik weet niet of het training is of minder whisky, maar hij zingt in ieder geval beter. Hiermee komen de rustige nummers een beter tot hun recht.
Van deze rustige nummers zijn er overigens een stuk meer dan vroeger. Er is zeker nog genoeg te dansen, maar je de heren hebben wat gas terug genomen. Er is minder punk en meer folk aanwezig. Op sommige momenten klinkt het zelfs erg radio vriendelijk. En eerlijk gezegd mis ik de echte meezingers en stampers die op het bovengenoemde album stonden.
Het is zeker geen slecht album. De veelal hoopvolle teksten worden mooi gezongen en je hoort een band die in de jaren sterk is gegroeid in wat ze doen. Er zijn ook nog verschillende liedjes waar je tijdens een concert, met een glas bier in de hand, op mee kan zingen. De reden dat ik dit soort muziek op zet is om ongegeneerd mee te schreeuwen, dus wat mij betreft mag een volgend album weer iets meer pit hebben.

Als je zelf ook zin hebt om mee te zingen is het nummer The Hand of John L. Sullivan een aanrader:

Tracklist:

01. There’s Nothing Left Pt. 1
02. The Hand Of John L. Sullivan
03. Welcome To Adamstown
04. Reptiles (We Woke Up)
05. The Days We’ve Yet To Meet
06. Life Is Good
07. The Last Serenade (Sailors And Fishermen)
08. The Guns Of Jericho
09. Crushed (Hostile Nations)
10. Hope
11. The Bride Wore Black

Website: Flogging Molly

Tour:
5 september: Eindhoven – Strijp-S

2017-06-15T11:46:19+00:00 15 juni 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe