Recensie: Fat Man Blues – Richard Wall (boek)

Fat Man Blues

Recensie: Fat Man Blues – Richard Wall (boek)
Release datum: 2016. Paperback, 344 pagina’s. Taal: Engels
Uitgever: CreateSpace Independent Publishing Platform

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

Engelstalige roman over een bluesjourney mengt fictie met feiten in een – bij tijd en wijle – huiveringwekkend relaas. De auteur is duidelijk een blueskenner gezien de vele obscure bluesmuzikanten die zijn verhaal bevolken. Fat Man Blues is een roman en geen naslagwerk vol bluesfeitjes, maar je pikt bij het lezen wel het een en ander aan real life anekdotes op.

Richard Wall (1962) werd geboren in Engeland en groeide op in een klein stadje op het platteland van Herefordshire voordat hij dienst nam in de Royal Navy. Richard woont nu in Worcestershire, waar hij werkt als freelance schrijver. Zijn eerste verhaal Evel Knievel and The Fat Elvis Diner werd gevolgd door Five Pairs of Shorts, een verzameling van tien korte verhalen. Zijn liefde voor blues bracht hem naar het Zuiden van de Verenigde Staten, waar een bizarre ontmoeting in Clarksdale (geen onbekende plaats voor blueskenners), hem inspireerde tot het schrijven van zijn debuutroman Fat Man Blues. Het boek kreeg goede kritieken en heeft ook de aandacht getrokken van een filmmaker in New York City, die geïnteresseerd is in een verfilming van het boek.

Charley Patton graf

Over het boek
Fat Man Blues vertelt het verhaal van ‘Hobo John’, een Engels bluesliefhebber op bedevaart naar het hedendaagse Mississippi. Op een avond in Clarksdale ontmoet hij de mysterieuze Fat Man, die hem de kans biedt om de echte blues van de jaren ‘30 te zien. Omdat hij niets te verliezen heeft (waaróm: daarvoor moet je het boek lezen) gaat hij in op het aanbod en begint hij aan een reis door het Mississippi van de jaren dertig. Dat er ook een tegenprestatie zit aan het aanbod, wordt gaandeweg het boek duidelijker.  Voor wie dit bluesrelaas bekend voorkomt: de link met Robert Johnson die – ook voor een tegenprestatie – zijn ziel aan de duivel verkocht zou hebben op de crossroads is overduidelijk. In Fat Man Blues wordt dit verhaal echter niet aan Johnson toegeschreven, maar aan Tommy Johnson, een bluestijdgenoot van Robert (geen familie overigens).

Wat er allemaal gebeurt (en bovenal: waarom), zou een spoiler zijn dus dat lees je niet in deze recensie. Houd het er maar op dat er ontmoetingen zijn met bluesmuzikanten die echt hebben bestaan (zoals Charley Patton) en er talloze verwijzingen zijn naar hen. Natuurlijk zijn er ook fictieve muzikanten, het is per slot van rekening een roman, maar overall zijn het juist de anekdotes over de real life bluesartiesten die het geheel smeuïg en boeiend maken om te lezen.

Jaartal
Een specifiek jaartal wordt niet genoemd in het boek, maar in de roman wordt verteld over  Alan Lomax (die pas vanaf 1934 met zijn vader de eerste opnames maakte voor de Archive of American Folk Song) en de dood van  Robert Johson in 1938, dus waarschijnlijk speelt het verhaal zich af na 1938. Van de andere kant: het is een roman, dus waarschijnlijk zijn data voor het literaire effect samengebald in één grote bluesreis van gebeurtenissen. De hoofdpersoon vertelt namelijk ook dat hij een optreden van Charley Patton ziet en die is in 1934 overleden.

Minpunt
Enige minpuntje: het zou mooi zijn geweest ter ondersteuning van het boek met zijn vele schitterende (vergeten) bluesartiesten als er een begeleidende Spotifylist aan was gekoppeld. Op die manier lees én hoor je de muzikanten met hun bluessongs uit de jaren dertig. Een moderne ondersteuning van oude muziek. Maar wellicht was de schrijver bang dat – net zoals in het boek gebeurt – de gevolgen desastreus zouden zijn als oude blues naar het nu wordt gebracht. Nieuwsgierig wat er precies gebeurt? Lees het boek en je ervaart het huiveringwekkende relaas.

Conclusie
Fat Man Blues is erg plezierig om te lezen. Voor bluesliefhebbers is er genoeg te herkennen aan namen, data en plaatsen die een rol hebben gespeeld in de blueshistorie. Maar ook voor wie niet van blues houdt, is het een spannende roman: een soort whodunnit maar dan met muziek. Het einde is verrassend, maar past ook wel weer bij het duistere verhaal dat verteld wordt.

Website: https://rawall.wordpress.com/

5 september 2016|Categories: Recensies|0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe