Recensie: Eric Clapton – Live in San Diego (With Special Guest JJ Cale)

eric-clapton-live-in-san-diego-with-special-guest-jj-cale

Eric Clapton – Live in San Diego (With special Guest JJ Cale)
Format: 2CD – 3LP – Digital Download / Label: Reprise records
Releasedatum: 30 september 2016

Tekst: Fons Delemarre

Allemachtig, wat gaat ie tekeer! Foute titel, natuurlijk. Had gewoon Still Rocking, Rocking San Diego of Rockin’ Off Your Socks moeten zijn. Maar goed, de titel ‘Live in San Diego’ dekt de lading. Maar dit live-album van Eric Clapton is veel meer dan dat. Het is het zoveelste bewijs dat Clapton, ook op deze leeftijd (geboren: 30 maart 1945), kan rocken als de beste. Na een eerste blik op de tracklist lijkt het wel of ‘Live in San Diego’ een oud optreden betreft uit de tijd van Derek and The Dominoes is. Opener Tell The Truth wordt naadloos gevolgd door een fraaie versies van Key To The Highway en Got To Get Better InAa Little While (met bassolo van Willie Weeks). Anyday en Little Wing maken het rondje Derek And The Dominoes compleet. Michelle John en Sharon White zingen zich in het koortje de longen uit het lijf, iets dat ze bijna het hele optreden vol overgave blijven doen. Na afsluiting van het hoofdstuk Derek and The Dominoes maakt  J.J. Cale, een van Clapton’s muzes, zijn opwachting. Cale, van wie bekend is dat hij een broertje dood had aan touren, woonde in de buurt van San Diego en Clapton kon hem overhalen mee te spelen op dit concert. Het publiek gaat terecht uit z’n dak als Cale aantreedt voor vijf nummers: Anyway The Wind Blows, After Midnight, Who Am I Telling You, Don’t Cry Sister en Cocaine. Respectvol volgt Clapton de lome zang en het sobere spel van Cale. Het is duidelijk dat er heuse chemie heerst op het podium. Na de nummers met Cale volgen nog een paar  sterk gespeeld bluessongs: Further On Up The Road, Little Queen of Spades en het furieus gespeelde Motherless Children,. Clapton wordt zingt vol overgave, deskundig en energiek bijgestaan door zijn zeer hecht spelende band, met daarin -naast de eerder genoemde bassist en zangeressen- drummer Steve Gordon, de gitaristen Doyle Bramhall II, Derek Trucks en de toetsenisten Chris Stainton en Tim Carmon spelen. Clapton zingt vol overgave, zodanig zelfs dat hij zich zo nu en dan een beetje overschreeuwt, vooral op het einde van het concert, bij stevige uitvoeringen van Layla en Crossroads, het laatste nummer met Robert Cray op gitaar. Vermoeidheid? Wie zal het zeggen, maar verwonderlijk is het niet voor een 60-plusser. De live-opname klinkt prima, met gelukkig nauwelijks ruimte voor publieksparticipatie of aankondigingen. Alleen bij het lang uitgesponnen Little Queen Of Spades, met ruimte voor solo’s van Stainton en  natuurlijk Clapton zelf, duikt weer de onhebbelijke gewoonte van het publiek op door de muziek heen te gillen. Helaas heeft de producer verzuimd dat weg te laten. Zonde en onnodig, want het zogenaamd geëxalteerde geschreeuw doet afbreuk aan de stilte die Clapton in zijn spel legt als hij het tussenstuk van Layla speelt. “Koppen dicht en luisteren”, zou het devies moeten zijn!

Tracklist:
Cd1:
1. Tell The Truth
2. Key To The Highway
3. Got To Get Better in a Little While
4. Little Wing
5. Anyday
6. Anyway The Wind Blows (with Special Guest JJ Cale)
7. After Midnight (with Special Guest JJ Cale)
8. Who Am I Telling You? (with Special Guest JJ Cale)
9. Don’t Cry Sister (with Special Guest JJ Cale)

Cd2:
1. Cocaine (with Special Guest JJ Cale)
2. Motherless Children
3. Little Queen Of Spades
4. Further On Up The Road
5. Wonderful Tonight
6. Layla
7. Crossroads

Website: Eric Clapton

 

 

31 oktober 2016|Categories: Recensies|Tags: |5 Comments

5 Comments

  1. Ernst-Jan Jonkers 31 oktober 2016 om 18:25 - Antwoorden

    Op het moment van de opname (15 maart 2007) was Eric Clapton nog verre van een 70 plusser. Sterker nog hij was nog niet een 62 jaar.

  2. Fons Delemarre 31 oktober 2016 om 21:37 - Antwoorden

    Is waar, Ernst-Jan. Slip of the pen. Dank voor je reactie. Fons Delemarre

  3. carla 1 november 2016 om 12:54 - Antwoorden

    ’t gaat toch om het verslag, en de muziek ?!

  4. Carlo 1 november 2016 om 15:58 - Antwoorden

    En die is geweldig, mede namens Derek en Doyle. Clapton zei hier destijds zelf over dat deze jongens hem uitdaagden om zijn stinkende best te doen.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe