Recensie: Elise LeGrow – Playing Chess

Elise LeGrow – Playing Chess
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: S-Curve Records
Releasedatum: 16 februari 2018

Tekst: Peter Marinus

Je moet het maar aandurven om je debuutalbum helemaal te vullen met pareltjes uit de catalogus van het befaamde blues en rhythm & blues label Chess Records. Zangeres Elise LeGrow uit Canada is eigenzinnig genoeg geweest om dit op haar geheel eigen wijze te doen en ze is hierin absoluut geslaagd!
Haar album werd onder andere geproduceerd door soul legende Betty Wright en als musici kom je onder andere bassist Leon Boykins, bassist Orlando Le Fleming, drummer Jake Goldbas en toetsenist Dylan Meek tegen.

Elise heeft in sommige gevallen niet voor de meest voor de hand liggende coverkeuzes gekozen. Zo is Over The Mountains, Across The Sea een cover van het obscure duo Johnnie en Joe. Deze van oorsprong rhythm & blues ballad klinkt bij Elise als een ingetogen folky nummer met een licht funky basis. De zang van Elise doet hier aan Amy Winehouse denken. Nu we het toch over haar stem hebben kan ik je melden dat Elise een zwart aandoende stem heeft die rauw is en vol soul zit.
Ook Searching For My Love is een minder bekend Chess nummer en wel van Bobby Moore & The Rhythm Aces. Deze cover begeeft zich in het muzikale gebied dat al eerder door Amy Winehouse ontgonnen werd. Soulpop dus met een een zeer aanstekelijke drive. Long Lonely Nights is een verhaal apart, omdat de originele versie van dit nummer werd opgenomen door Lee Andrews & The Hearts. In de uitvoering van Elise is dit een heerlijke lome soulballad met warme gitaarlicks en jazzy elektrische piano. Sugar Pie DeSanto is een zangeres, die altijd wat ondergewaardeerd is gebleven. Haar Going Back Where I Belong is hier een trage shuffle met een hoog bluesgehalte met de knorrende Dap King blazers in een belangrijke rol.
Bekender is Who Do You Love van Bo Diddley. Elise heeft ervoor gezorgd dat haar versie total onherkenbaar klinkt door de Diddley beat in te ruilen voor een luie funky groove. Het gevolg is een Betty Wright-achtig funk/soul nummer waarin nogmaals blijkt dat Elise barst van de soul.
Ook You Never Can Tell van Chuck Berry mag als bekend worden verondersteld. In de cover is het tempo van het origineel drastisch naar beneden gedraaid zodat een haast Bruce Springsteen-achtige ballad overblijft. Fontella Bass’ Rescue Me heeft een identieke behandeling gekregen. Dit van oorsprong uptempo funky nummer krijgt hier een traag voortslepende jazzy funk bewerking. Een cover van het zeer broeierige soort die aan het werk van Erykah Badu doet denken. De Diddley beat wordt op een zeer funky wijze gekoppeld aan de pure rock & roll van Chuck Berry in de samensmelting van You Can’t Judge A Book By The Cover/You Can’t Catch Me. De rhythm & blues/doo wop classic Sincerely van The Moonglows heeft een lekker laidback en zeer authentieke bewerking gekregen.
Tot slot staan er nog twee nummers op dit album die uit de Daptone catalogus geplukt lijken te zijn. Het gaat hier om Hold On en Can’t Shake It waarin Elise aantoont dat zij zo maar aan had kunnen sluiten bij Sharon Jones. Dit album van Elise LeGrow is een zeer gewaagde zet, die op een indrukwekkende wijze uitgepakt heeft.

Elise LeGrow bewijst dat zij per direct gerekend mag worden tot de top van de soulzangeressen!


Tracklist:
01. Who Do You Love
02. Hold On
03. You Never Can Tell
04. Over The Mountains, Across The Sea
05. Searching For My Love
06. Long Lonely Nights
07. Going Back Where I Belong
08. Rescue Me
09. You Can’t Judge A Book By The Cover/You Can’t Catch Me
10. Can’t Shake It
11. Sincerely

Website: Elise LeGrow

 

9 april 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe