Electric Feel Good – Rock ‘n’ Roll And Other Deadly Sins
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 1 februari 2019

Tekst: Peter Marinus

Met rock uit Zweden kan je er meestal wel vanuit gaan, dat je met knallende, rauwe rock te maken hebt. Rock waarin veel blues en glamrock invloeden voorkomen. En dat is bij het nieuwe album van de band Electric Feel Good slechts ten dele het geval.
De band uit Hudiksvall, die bestaat uit Gabriel Hansen, Jens Brun, Filip Wiman en Tomas Janson, klinkt op zijn best in de rauwe boogie nummers van dit album.

Zoals de opener Honky Tonkin’ Mama. Een zware boogie met een rauwheid die een band als The Hellacopters ook altijd had. Meebrulbare sleazy rock, die als de smerige broer van een Status Quo of Foghat door kan gaan. Er is zelfs wat ruimte voor een ingetogen psychedelisch middenstuk, dat al gauw aan flarden wordt geragd door de rauwe boogieriffs.
Feel Good Boogie gaat op dezelfde boogie voet verder. Een ploegende boertige boogie met vlammend en gierend gitaarwerk. Bij een titel als Lovin’ Lullaby zou je een lieflijk liedje verwachten maar dat kan je bij deze Zweden dus wel vergeten. Hier hebben we te maken met een funky nummer, dat wel wat minder krachtig als hun voorgaande boogies klinkt.
Het geluid van the Black Crowes is duidelijk aanwezig in Moneymaker. Een mid-tempo soulvol nummer met zelfs melodieuze achtergrondzang. Sleepwalker is een apart nummer. In eerste instantie gaat de band hier op de stevige Stones toer met gitaren, die er de ene na de andere Keith riff uitspuwen. Door de vrij melodieuze zang gaat de band dan ineens richting het geluid van bands als Kiss of Motley Crue.
De poging om een Bob Seger-achtige ballad te produceren in Try Again, levert een niet echt memorabel nummer op. Dat komt ook doordat de zang hier niet krachtig genoeg voor is. Gelukkig herstelt de band zich al gauw met de massieve boogie van Like Minded met zijn keihard zoemende geluid.
Het mid-tempo Save Me (Cause I’ll Be Gone) klinkt rauw genoeg om te blijven boeien met een geluid dat de (oude) Alice Cooper weer naar boven brengt. Mr. Nice is een schoolvoorbeeld van een overtuigende harde boogie. Het nummer opent met “Rush”-achtige kolossale riffs en boogiet hierna onverbiddelijk voort met stevig gierend gitaarwerk.
De band sluit het album af met Trip To Nowhere waarin een mix van The Who en The Hellacopters lijkt plaats te vinden.

Zodra Electric Feel Good het harde, veelal boogie, geluid laat varen om zich aan wat melodieuzer werk te wagen, vervaagt mijn aandacht een beetje. Mijn advies luidt dan ook: hou je vast aan het harde boogie geluid want dat overtuigt wel degelijk!


Tracklist:
01. Honky Tonkin’ Mama
02. Feel Good Boogie
03. Lovin’ Lullaby
04. Moneymaker
05. Sleepwalker
06. Try Again
07. Like Minded
08. Save Me (Cause I’ll Be Gone)
09. Mr. Nice
10. Trip To Nowhere

Website: Electric Feel Good