Recensie: Eddie Mulder – In A Lifetime

Eddie Mulder – In A Lifetime
Format: CD / Label: OSKAR, Polen
Releasedatum: 18 november 2017

Tekst: Bennuman

Voor sommigen is Eddie Mulder misschien niet zo’n bekende naam, maar in muziekkringen, met name in Noord Nederland, kan men niet om hem heen. Vanaf zijn zesde tot zijn veertiende kreeg hij klassieke gitaarles, daarna ontdekte hij de rock&roll en de symfonische pop, met name Pink Floyd, Gentle Giant, Steve Hillage, Yes, etc. etc.
Begin tachtiger jaren werd Eddie Mulder professioneel muzikant in de band Avenue en werkte tevens als sessiemuzikant. Vanaf de jaren negentig speelt hij in Flamborough Head, Trion, Leap Day en Pink Floyd Project en tot op de dag van vandaag in het duo Two Faces met Jos Harteveld en het akoestisch gitaartrio French Connection samen met Oeds Bouwma en Melvin van Eldik. Om (bijna) het laatste beetje van zijn tijd vol te maken treedt hij ook solo op in binnen-en buitenland en geeft gitaarles.

Zijn meest recente solo album, met louter zelf gecomponeerde stukken, kwam kortgeleden uit en heet ‘In A Lifetime’. Zijn liefde voor zowel klassieke gitaarmuziek als symfonische-en progressieve rock verklaart hij op dit album met overgave. Hoewel het album volledig instrumentaal en grotendeels akoestisch is verveeld het geen enkel moment. Alle nummers zijn namelijk divers, niet te lang en het akoestisch werk wordt af en toe afgewisseld met muziek dat meer een symfonische en zelfs een jazzy inslag heeft. Of je nu naast de kachel zit te mijmeren of zomers luiert in je hangmat, deze muziek zal zeker een groot publiek aanspreken. Het brengt je in een positieve stemming en geeft je naast rust ook energie en motivatie om leuke dingen te ondernemen.

Het album opent met de rustige, akoestische nummers Daydream en The Innocent waarmee het heerlijk wakker worden is. Vervolgens komen we aan bij het ruim zes minuten durende Driven, een meer jazzy nummer met een lente-achtige sfeer. Naast Eddie op akoestische en elektrische gitaar, horen wij ook de zachte tonen van de dwarsfluit van Margriet Boomsma, op keyboards Gert van Engelenburg en Willem Friso Wielenga, Albert Schoonbeek op drums en Peter Stel op bas. Deze namen zullen wij in andere nummers opnieuw tegenkomen.
Een kort opgewekt intermezzo met Choices To Make dat rustig overvloeit in Best Intentions met weer de dwarsfluit van Margriet en Edo Spanninga op keyboards. Mystery Land met sprankelend spel van Eddie en Henk Stel op Glockenspiel en Waiting, Expectations en Cold And Grey zijn de akoestische opmaat voor het prachtige, ruim zeventien minuten durende titelnummer In a Lifetime. Een mooi voorbeeld van zijn liefde voor de symfonische muziek met flarden Ierse folk.
Alweer het laatste nummer is Meeting Tommy; een glashelder, in afwisselend majeur en mineur gespeeld jazzy stuk. Het voelt als een afscheidscadeautje, maar niets weerhoudt je ervan om de sfeer voort te zetten door het album gewoon opnieuw op te zetten.

Wil je meer van Eddie Mulder horen dan raad ik je aan om het, vorig jaar uitgebrachte, album ‘Horizons’ te beluisteren met vijf live bonustracks, plus het eerder  verschenen album ‘Dreamcatcher’ met twee bonustracks van ‘zijn’ bands Leap Day en Trion.

Tracks:
01. Daydream
02. The Innocent
03. Driven
04. Choices To Make
05. Best Intentions
06. Mystery Land
07. Waiting
08. Expectations
09. Cold and Grey
10. In A Lifetime
11. Meeting Tommy

Website: Eddie Mulder

2 januari 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe