Recensie: Eddie And The Head-Starts – It Feels So Good

Eddie And The Head-Starts – It Feels So Good
Format: CD – Digital / Label: Rhythm Bomb Records
Releasedatum: 13 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Liefhebbers van rockabilly en hillbilly uit de jaren ’50 opgelet!! Het Duitse Rhythm Bomb label heeft namelijk wederom een klasse album op de markt gebracht van het Franse trio Eddie And The Head-Starts. Dit trio uit Parijs bestaat uit Eddie Gazel (zang en ritmegitaar), Thibaut Chopin (staande bas) en Stephane Beaussart (sologitaar).  Geen drums inderdaad! En heb ik die na het beluisteren van dit album gemist? Totaal niet want het ritme wordt op een prima manier verzorgd door de kletterende staande bas. Tijdens het luisteren naar dit album lijkt als of je in de tijdmachine bent gestapt en uitkomt in de 50’er jaren. De bloeiperiode van de rock & roll, rockabilly en hillbilly. Het Franse trio weet op een prima manier het geluid uit die tijd weer tot leven te brengen op een zeer authentieke manier.

Ze doen in het openingsnummer, Slow Boogie Rock, de titel alle eer aan. Het nummer is namelijk een lome mix van rockabilly en hillbilly met de sprankelende gitaar van Stephane Beaussart direct al in de hoofdrol. Een nummer waarin het geluid van Eddie Cochran en Gene Vincent terug te vinden is. Eddie stelt zich vervolgens netjes voor in My Name Is Eddie. Een luchtig rockabilly nummer met een Carl Perkins/ Eddie Cochran geluid met wederom de gitaar in de hoofdrol. Blues Stop Knocking heeft dat typuische 50’s Sun geluid waarin een aanstekelijke melodie hand in hand gaat met loom boppende rockabilly. In de felle uptempo rockabilly van Rock Everybody zijn zowel het geluid van Hank Williams als het hikkende Buddy Holly geluid terug te horen.
Please Give Me A Chance is een meer poppy variant op de rockabilly. Te vergelijken met het oude werk van Ricky Nelson. In het instrumentale The Cramp leeft gitarist Stephane Beaussart zich uit middels zijn broeierige Duane Eddy/Link Wray gitaarspel. Het trio gaat vervolgens in It Feels So Good weer luchtig boppend verder met een nummer dat mij aan “Matchbox” van Carl Perkins deed denken. Midnight Blues is daarna een hoekig swingend nummer met lichte Everly Brothers trekjes. Playmate rockt weer lekker loom met lcihte country trekjes. Denk hierbij aan “I Walk The Line” van Johnny Cash. De country is ook flink aanwezig in de midtempo hillbilly van I Could Say That I Don’t Mind met een vrij hoog Hank Williams gehalte.
I Wanna Make Love klinkt als een opgewonden Buddy Holly variant en in de afsluiter A Long Way To Go wordt een ritme ingezet dat te vergelijken is met een voortdenderende stoomtrein.

Eddie And The Head-Starts leveren een echt ouderwets rockend rockabilly album af die ook een ouderwetse goede kwaliteit heeft.


Tracklist:
01. Slow Boogie Rock
02. My Name Is Eddie
03. Blues Stop Knocking
04. Rock Everybody
05. Please Give Me A Chance
06. The Cramp
07. It Feels So Good
08. Midnight Blues
09. Playmate
10. I Could Say That I Don’t Mind
11. I Wanna Make Love
12. A Long Way To Go

Website: www.facebook.com/eddieandtheheadstarts

18 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe