Recensie: Durand Jones & The Indications – Durand Jones & The Indications (Deluxe Edition)

Durand Jones & The Indications – Durand Jones & The Indications (Deluxe Edition)
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Colemine
Releasedatum: 16 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Wat doe je als je je debuutalbum in 2016 uitbrengt en het slaat niet aan? En dat terwijl je ervan overtuigd bent dat je een sensationeel soul album hebt uitgebracht. Dan breng je het album twee jaar later gewoon toch nog een keer uit maar dan als uitgebreide Deluxe editie! Dat is dus gebeurd met het debuutalbum van Durand Jones & The Indications, een band geformeerd rond zanger Durand Jones uit Louisiana, die verder bestaat uit Kyle Houpt (bas), Aaron Frazer (drums), Blake Rhein (gitaar), Justin Hubler (orgel, piano), Alexander Young (tenorsaxofoon) en Christian Allmending (trompet).
Durand Jones wilde eigenlijk helemaal geen zanger worden maar, jongens, wat ben ik blij dat hij van gedachten veranderd is! Hier is namelijk sprake van een ouderwetse soulzanger. Eentje, die al zijn emoties in zijn zang stopt. Daardoor is hij al snel te vergelijken met 60’s soul grootheden als Otis Redding of Arthur Conley maar ook met Smokey Robinson, Curtis Mayfield of Otis Clay.
Door de geoliede swingende begeleiding doet het album ook vaak aan een band als Sharon Jones & The Dap Kings denken.

Het album start met de lome deep soul van Make A Change met heerlijk funky drums een rollend soulorgel, een gitaar die schijnbaar eenvoudige soullicks rond strooit, blazers en natuurlijk de stem van Durand, die vol gepassioneerde soul zit. Smile heeft hetzelfde loom swingende geluid dat de Hi albums van Al Green en Syl Johnson ook kenmerkte. Can’t Keep My Cool is een smachtend glijdende soulballad, die dezelfde klasse heeft als de parels van soulballads, die een zanger als Arthur Conley ook opnam. Groovy Babe is, zoals de titel al belooft, een groovy soulswinger met een melodie die aan The Pusherman van Curtis Mayfield doet denken. Durand gooit al zijn emoties in de strijd in een stijl die aan Otis Redding doet denken. Giving Up is weer zo’n parel van een soulballad met zacht wiegende begeleiding, zacht ondersteunende blazers en die oh zo ouderwetse en dus lekkere soulstrot.
En alsof het niet op kan gooit Durand er nog een fluwelen soulballad tegenaan. Dit keer in Is It Any Wonder?, dat meer in de stijl van Smokey Robinson & The Miracles Of The Impressions ligt. Now I’m Gone is vervolgens weer een loom deep soulnummer met een funky drive en een schrijnende gitaarsolo. De afsluiter van het originele album is de instrumental Tuck ‘N’ Roll met grooves die zo uit de koker van The Meters hadden kunnen komen. In dit nummer spelen het orgel en de drums de belangrijkste rollen.

Als extra komen er nog flink wat live tracks voorbij, opgenomen in Bloomington en Boston.
Hierbij valt het op dat Durand Jones & The Indicators live nog meer spetteren. Naast de nummers van het debuutalbum tref je hier de heerlijke old school soul swinger I Can’t Do Without You, Should I Take You Home, in een stijl in het Al Green/Otis Clay territorium en de fluwelen Smokey Robinson-achtige soul van Dedicated To You aan.

Het moet nu toch raar lopen als dit album wederom onopgemerkt aan ons voorbij gaat. Deze band verdient gewoon een doorbraak naar het grote publiek. Een band, die de oude stijl soul op een zeer indrukwekkende en respectvolle manier in leven houdt.


Tracklist:
01. Make A Change
02. Smile
03. Can’t Keep My Cool
04. Groovy Babe
05. Giving Up
06. Is It Any Wonder?
07. Now I’m Gone
08. Tuck ‘N’ Roll
09. I Can’t Do Without You (live)
10. Make A Change (live)
11. Can’t Keep My Cool (live)
12. Groovy Babe (live)
13. Should I Take You Home (live)
14. Dedicated To You (live)
15. Now I’m Gone (live)
16. Is It Any Wonder? (live)
17. Smile (live)
18. Giving Up (live)

Website: Durand Jones & The Indications

We horen graag je mening! Voeg reactie toe