Recensie: Duke Garwood – Garden Of Ashes

Duke Garwood – Garden Of Ashes
Format: CD/ Vinyl LP / Label: Heavenly Records
Releasedatum: 3 februari 2017

 Tekst: Peter Marinus

Duke Garwood is een multi-instrumentalist uit Londen, die al weer aan zijn zesde album toe is. Hij werkte vaak samen met Mark Lanegan, o.a. bekend van the Screaming Trees en the Queens Of The Stone Age, en is ook te horen op platen van the Orb en the Archie Bronson Outfit. Garwood heeft een moeilijke relatie met de media. Hem wordt vaak verweten dat de songs op zijn albums niet beklijven. Nu is het absoluut een feit dat Garwood geen hapklare rocknummers aflevert, die je zo mee zingt.
Hij brengt nummers, die het van hun sfeer moeten hebben. Losjes gespeeld en wellicht in één take op de band geslingerd.

Het geluid op dit ‘Garden Of Ashes’ album zit vaak in de psychedelische folk hoek met wat lichte blues trekjes. En de sfeer is erg mysterieus, soms neerslachtig. Een haast X-Files-achtig sfeertje. De combinatie van de muziek met de doorleefde, soms fluisterende zang van Garwood, heeft bij mij het gevolg dat ik zijn nummers onder breng in de divisie waarin Lou Reed, Jim Morrison, Leonard Cohen, Nick Cave, Tim Buckley, Syd Barrett en de ballad kant van Iggy Pop thuis horen. Niet de minsten dus!

Hert album opent sober schuifelend met Coldblooded. Broeierig tokkelend gitaar, zacht brushende drums en warme bas. Daarover de doorleefde stem van Garwood, die qua geluid ergens tussen Mark Lanegan en Chris Rea in hangt. Er hangt een neerslachtige waas over dit bluesy nummer.
Sonny Boogie heeft totaal niets met de boogies van bijvoorbeeld John Lee Hooker te maken maar is een psychedelisch blues nummer. Loom voortslepend met jazzy roffelende drums. Daarover heen snerpende, kreunende gitaar en de prachtige mysterieuze zang van het Britse folkblues duo The Smoke Fairies.
Blue…de naam zegt het al. Een onderhuids borrelend psychedelisch folk nummer met wederom The Smoke Fairies op achtergrond zang. Een zeer diep emotioneel nummer waarbij de tranen vanzelf op komen wellen.
Kippenvel is het resultaat van het teer voortslepende Days Gone Old waarin de folkrock sound van de jaren 70 erg aanwezig is. Ook de invloed van The Velvet Underground is hoorbaar. De minimale begeleiding past perfect bij de fluister zang van Garwood. Het akoestische Sing To The Sky klinkt net zo breekbaar als het werk van Syd Barrett. In Garden Of Ashes declameert Garwood zijn teksten over jazzy roffelende drums en zacht tokkelende gitaar.
Hard Dreams is een zeer mysterieus klinkend, en daardoor ook heel mooi voortzwevend nummer met donkere bas klanken, tokkelende gitaar en Garwood’s stem die hier aan Iggy Pop doet denken. Move On Softly doet precies wat de titel belooft. Een langzaam voortzoemend, fluisterend en schuifelend nummer. Sydf Barrett is wederom even aanwezig in de akoestische ballad Sleep.
Coldblooded The Return wordt opgesierd door de betoverend mooie zang van de al eerder genoemde Smoke Fairies.

De hoeveelheid kippenvel was bij enorm tijdens het beluisteren van dit album en bij vrijwel elk nummer had ik tranen in mijn ogen. Zo zie je maar wat sfeer al niet kan doen. De nummers van Duke Garwood blijven niet beklijven? Hou nou alsjeblieft op!
Dit album is voorlopig niet uit mijn speler weg te branden.

Tracklist:
01. Coldblooded
02. Sonny Boogie
03. Blue
04. Days Gone Old
05. Sing To The Sky
06. Garden Of Ashes
07. Heat Us Down
08. Hard Dreams
09. Move On Softly
10. Sleep
11. Coldblooded The Return

Website: Duke Garwood

20 augustus 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe