Recensie: Don Alder – Armed & Dangerous

Don Alder - Armed & Dangerous

Recensie: Don Alder – Armed & Dangerous
Release datum: 2015. Eigen beheer.

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

Het nieuw album van de Canadese ‘Hendrix van de akoestische gitaar’ Don Alder bevat wonderschone, veelal instrumentale eigen composities. Fenomenale songs met vingervlugge fingerpicking.

Don Alder (Vancouver, Canada) is een meester op de akoestisch gitaar. Dat blijkt wel uit het feit dat hij in 2007 International Fingerstyle Champion werd, in 2010 winnaar van de Guitar Superstar wedstrijd, in 2011 World Wide Guitar Idol en in 2015 ontvanger was van de Domenic Troiano Guitar Award in the categorie ‘multi-genre’. Hij is bijzonder rap op de gitaar en zijn stijl neigt naar geïmproviseerde jazz door de verschillende tempo-wisselingen en verrassende variaties in zijn spel.

Alder heeft meerdere albums uitgebracht, voor het merendeel met instrumentals, waaronder Not A Planet (2008), Cool Tunes Compilation (2005) en Acoustiholic (2003). Don Alder wordt vaak de ‘Hendrix van de akoestische gitaar’ genoemd, hoewel benamingen als de akoestische Steve Vai (ten tijde van Passion and Warfare) of John Petrucci (Dream Theater) met zijn solo-album Suspended Animation ook een goede vergelijking kan zijn. Allen zijn erg rap met het beroeren van hun snaren.

Op Armed and Dangerous staan 12 tracks, voor het merendeel instrumentale songs. Op 3 nummers zingt Alder: Love & Life, Calling en Down to a Minute. Speciale gasten op het album zijn onder andere bassist Billy Sheehan (op Dancing With Spin Doctors) en de Italiaanse gitarist Luca Francioso met wie Alder een duel aangaat op Three Good Reasons to Play. Dancing With Spin Doctors is ook een van de weinige songs op de plaat waar Alder elektrisch gitaar speelt. Het album is een eerbetoon aan de populaire tv-serie The Walking Dead, zoals duidelijk te zien is aan de hoes waar moordlustige zombies op staan.

De plaat biedt een breed scala aan stijlen en sfeer. Veelal zijn het wonderschone composities met een verbluffende techniek van Alder op de gitaar. Met simpelweg spelen overdonderd Alder de luisteraar al voldoende. Nou ja, simpelweg: het spelen is verbijsterend. Going Rogue en Armed & Dangerous klinken alsof er meerdere gitaren spelen, terwijl Circuitous ontroert omdat het nummer ‘klein’ gespeeld wordt. Dit laatste geldt ook voor Precious Moments en Boy Meets Girl. Three Good Reasons to Play, het duet met Luca Francioso, roept herinneringen op aan Quintette du Hot Club de France door zijn gypsy-swing. Ook Arrows Will Fly heeft een dergelijke ‘swing’. Van mij had hij het zingen achterwege kunnen laten: het klinkt iets te zoetsappig, zoals in het nummer Down to a Minute. Te glad klinkt ook Dancing With Spin Doctors, met Alder op elektrische gitaar.

Don Alder heeft een sensationele manier van gitaarspelen. Vingervlug op de snaren, met sublieme en fraaie songs als resultaat. Misschien is dit album niet iedereens cup of tea. Zeker voor wie een voorkeur heeft voor het elektrische blueswerk zal dit album misschien moeilijk op de juiste waarde kunnen schatten. Maar dát Alder kan spelen, dat zal niemand kunnen ontkennen.

Tourdata Nederland
2 april 2016, 21.00 uur, Den Ingel, Thorn (Limburg)
3 april 2016, 15.30 uur, t’ Schallemaaj, Ossenisse (Zeeland)

1. Going Rogue (instrumental)
2. Love & Life
3. Armed & Dangerous (instrumental)
4. Dancing With Spin Doctors (instrumental)
5. Sophrosyne (instrumental)
6. Calling
7. Boy Meets Girl (instrumental)
8. Circuitous (instrumental)
9. Down to a Minute
10. Arrows Will Fly (instrumental)
11. Precious Moments (instrumental)
12. Three Good Reasons to Play (instrumental)

Website: www.donalder.com

13 februari 2016|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe