Recensie: Dirty Deep – What’s Flowin’ In My Veins

Dirty Deep – What’s Flowin’ In My Veins
Format: CD – LP / Label: Deaf Rock Records
Releasedatum: 26 mei 2017

Tekst: Peter Marinus

De Franse blues (rock) zit duidelijk in de lift. Na de prima cd van de band Rosedale is er nu nog zo’n lekker album van de band Dirty Deep uit Strasbourg. En deze band heeft een compleet ander geluid dan Rosedale.
Het trio Adam Lanfrey (bas en zang), Geoffroy Sourp (drums en zang) en Victor Sbrovazzo (gitaar, harmonica en zang) doen namelijk aan garageblues!!! En niet zo maar garageblues! Nee, de schroeiend harde variant hiervan!
Op een drietal rustpunten na komt de stoom werkelijk van dit album af. Vrijwel ieder nummer heeft een rauw geluid dat vooral door het rauwe slide en harmonica werk van Sbrovazzo wordt veroorzaakt.
Het is al gelijk raak met de opener Bottleneck, een uitbundige fuzz rocker waarin de snijdende slide en smerige harmonica overheersen. Dit nummer raakt steeds meer op stoom en nodigt uit tot mee brullen.
De mannen gaan onverdroten verder met de smerige, lompe boogie in Holy Pocket Boogie. Niks geen moeilijkdoenerij maar gewoon de versterkers voluit en rocken maar! Ze klinken hier als George Thorogood met flink wat pepers in zijn achterwerk, om maar eens een vergelijking te gebruiken. De Bo Diddley beat mag natuurlijk niet ontbreken op een garageblues album. Dit keer komt deze beat voorbij in een semi-akoestische stamper, Muddy Water. Het rauwe garage geluid blijft dit keer achterwege. Daarna is het weer tijd voor een sompige boogie, Goin’ Down South, met een heerlijk harde slide en een smerige harmonica.
Het tempo gaat nog meer omhoog in de waanzinnig snelle garageboogie Leave Me Alone waarin absoluut geen gas wordt terug genomen. Dan is het toch tijd voor een rustpunt. Het loom wiegende, ietwat jazzy Light And Blue. Ik hoorde hier iets van the Pretty Things uit hun psychedelische S.F. Sorrow periode in door klinken.
How I Ride begint met een moddervette fuzzbas en ontwikkelt zich al snel tot een harde en smerige gagareblues rocker. De blues/gospel traditional John The Revelator krijgt een vlammende uitvoering met snerende zang waarna de band weer volop tekeer gaat in de stomende boogie Messin’ Around.
Can I Kick It is GEEN cover van het A Tribe Called Quest nummer maar heeft wel dezelfde funky sound. Rustpunt nummer twee komt in de vorm van de akoestische ballad Mud Turns Blood en in You Don’t Know blijkt dat deze band zijn hand ook niet omdraait voor een soulvolle Black Crowes-achtige rocker.
De aflsuiter van dit album, Shine, is een werkelijk prachtige ballad. Vol soul en rauwe, emotionele zang. Een garageballad?

Deze band smeekt er gewoon om om binnenkort de nodige Nederlandse podia plat te komen spelen met hun nietsontziende rauwe garageblues.

Tracklist:
01. Bottleneck
02. Holy Pocket Boogie
03. Muddy Water
04. Goin’ Down South
05. Leave Me Alone
06. Light And Blue
07. How I Ride
08. John The Revelator
09. Messin’ Around
10. Can I Kick It
11. Mud Turns Blood
12. You Don’t Know
13. Howlin’ To Thye Moon
14. Shine

Website: Dirty Deep

2017-06-16T21:43:44+00:00 16 juni 2017|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Henk 17 juni 2017 om 20:11- Antwoorden

    Heerlijk dit. Dit soort rauwe blues gaat er bij mij altijd heel goed in. Left Lane Cruiser, Scott H. Biram, dat werk. Maar dit dus ook. Heel verrassend dat deze band uit Frankrijk komt. Verwacht je niet zo snel.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe