Recensie: Delta Moon – Cabbagetown

Delta MoonCabbagetown
Format: CD / Label: Jumping Jack Records
Releasedatum: 17 maart 2017

Tekst: Fons Delemarre

Wie niet houdt van slide gitaar, kan de muziek van de Amerikaanse band Delta Moon, inclusief de nieuwe cd ‘Cabbagetown’, met een gerust hart links laten liggen. Naast een drummer (Vic Stafford) en een bassist (Franher Joseph) spelen er in Delta Moon namelijk twee (2!) slide gitaristen: Tom Gray en Mark Johnson. Zoals hun label het formuleert:Atlanta’s sultans of slide guitar; the blues and roots rock quartet Delta Moon return with their eighth studio album ‘Cabbagetown’, released March 17, 2017, on Jumping Jack Records. The follow-up to the award-winning 2015 release, ‘Low Down’, named one of the best blues records of the year by both Downbeat and Blues Music Magazine.  The new album features nine original compositions and a lively cover of Son House’s timeless classic, Death Letter. Geen woord van gelogen. Op ‘Cabbagetown’ staat soepel groovende muziek, vakkundig en spaarzaam geïnstrumenteerd. Delta Moon laat ook op dit album horen hoe effectief het kan zijn om de kracht van de muziek te laten spreken door juist de beperking op te zoeken. Vanzelfsprekend is het alleen maar slide wat de klok slaat, maar dat glijdende geluid blijft hoe dan ook hét trademark van deze band. Daarnaast kleurt de schorre stem van Tom Gray het geluid van de band op kenmerkende wijze in. Op zich verschilt ‘Cabbagetown’ niet zoveel van fraaie albums als ‘Black Cat Oil’ (2012) en ‘Low Down’ (2015), hoogstens is het geluid wat meer rockachtig geworden. Niks mis met ‘Cabbagetown’; er staan gewoon tien lekkere nieuwe nummers van Delta Moon op. De meest nummers gaan over liefdesachtige zaken (Just Lucky I Guess, Coolest Fools, Mad About You). Niet echt geloofwaardig is het om een man van een zekere leeftijd te horen zingen over de one night stands met zijn Rock And Roll Girl. Volgens de band is het een “…autobiography of roots-rock dreams with a Springsteen like appeal”.  Vooruit dan maar. Wel een lekker openingsnummer, dat dan weer wel. Des te opvallender is Refugee, een aanklacht tegen de situatie van vluchtelingen all over the world. Een donkerbruine mannenstem spreekt “In this whole wide world we got nowhere to be, so we keep walking, my family and me”. De vrouw voegt er aan toe: “It’s me, Ashja, I’ve come here on a boat, full of so many people, it could barely float. I’ve been raped and beaten….”. Niet alleen de titel van het nummer doet aan Tom Petty’s Refugee denken. Met een beetje fantasie zie je Petty en zijn Heartbreakers dit nummer ook spelen. Zonder meer het meest indrukwekkende nummer van het album. De enige cover is een zeer eigen versie van Death Letter van Son House. Ook hier komt de lage spreekstem van Franher Joseph goed tot z’n recht.

Tracks:
01. Rock and Roll Girl
02. The Day Before Tomorrow
03. Just Lucky I Guess
04. Coolest Fools
05. Refugee
06. Mad About You
07. Death Letter
08. 21st Century Man
09. Cabbagetown Shuffle
10. Sing Together

Website: Delta Moon

 

8 maart 2017|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe