Recensie: Delaney Davidson – Shining Day

Delaney Davidson – Shining Day
Format: CD – Digital / Label: Glass Redux Records
Releasedatum: 20 april 2018

Tekst: Peter Marinus

De uit Christchurch, Nieuw-Zeeland afkomstige Delaney Davidson is in te delen in het singer-songwriter genre maar hij is zeer zeker een geval apart! Zijn wortels liggen overduidelijk niet in het folk- of countryverleden. Hij is hoorbaar beïnvloed door 80’s wave artiesten als The The (Matt Johnson) of Fad Gadget. Het resultaat is een album vol met rauwe broeierige nummers waarin ook een pop-achtige kwaliteit onder de oppervlakte lijkt te schemeren.
Dit is alweer het negende album van het ex-Dead Brothers en The Brass Bed lid waarop hij o.a. wordt bijgestaan door Neil Finn van Crowded House.

Het album opent met de folky ballad Strange I Know waarin een licht 60’s psychedelisch geluid rond waart, mede door de zachte mellotron. Such A Loser knalt er daarna gelijk hard in met gemeen vervormde zang. Het 60’s popgeluid wordt hier vermengd met een The The-achtig geluid.

In What Am I Doing Wrong heeft Neil Finn een bescheiden rol op de basgitaar. Het nummer wordt geopend door bonkende drums en Delaney’s hoge gefluit. Gooi 60’s pop eens in een blender met de geluiden van The The en Fad Gadget om te horen hoe dit nummer ongeveer klinkt. Een felle smerige rocker waarin Delaney zich maar wanhopig afvraagt wat hij nou toch verkeerd doet. Niets dus!!!
Ook in de ranzig hakkende rocker Ever Gonna See hangt weer een 80’s wave/industrial geluid met zwaar vervormde zang. 10 Ton 40 Foot Carnival Girl klinkt als een Vaudeville-achtig popnummer maar uiteraard is dit ook weer gedompeld in een vervormd 80’s bad, dus met een soort van “gemankeerde opgewektheid”. De zang is hier dusdanig vervormd dat ‘ie snerend klinkt.
De pianoballad Shining Day heeft een zeer hoog The The gehalte. Over deze “shining day” hangt een constant broeierig dreigende nevel waardoor onweer dreigt. In Washlas is Nicole Izobel Garcia te gast op orgel en zang. Zij is bekend door haar samenwerking met The Reverend Beat-Man. Delaney is hier te horen op een rauwe twang gitaar in een nummer vol kletterende percussie zoals waterkannen en fietswielen! Dit nummer klinkt als een onwaarschijnlijke mix van Duane Eddy, T. Rex en the Birthday Party. De twangitaar is ook aanwezig in The World Is Mine waarin een countrygeluid hangt. Maar dan wel country met de nodige fuzz en distortion. Lucky Star heeft veel weg van een vrolijk bubblegum nummer. Schijnbaar luchtig swingend maar met een bijtende tekst en vervormd rauw geluid. So Far Away is een ballad met piano en minimaal roffelende drums en maffe zwartgallige doo wop geluiden.
Tot slot komt er nog een donkere bluesy soulballad voorbij in Bottomless Hole.

Delaney Davidson toont met zijn album aan dat je als singer-songwriter niet altijd maar invloeden uit de folk of country hoeft te halen maar dat deze invloeden net zo makkelijk uit de donkere 80’s wave vandaan kunnen komen. Het resultaat is verbluffend eigenzinnig!!!


Tracklist:
01. Strange I Know
02. Such A Loser
03. What Am I Doing Wrong
04. Ever Gonna See
05. 10 Ton 40 Foot Carnival Girl
06. Shining Day
07. Washkas
08. The World Is Mine
09. Lucky Star
10. So Far Away
11. Bottomless Hole

Website: Delaney Davidson

14 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe