Recensie: Deathhouse Blues – The Beer Battered Boogies

Deathhouse Blues – The Beer Battered Boogies
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Rekleasedatum: 1 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Met een bandnaam als Deathhouse Blues en een albumtitel als “The Beer Battered Boogies” verwacht ik een rauwe band, misschien wel een garagebluesband, of een ruige bikerband die de ene na de andere spijkerharde boogie op ons afvuurt.
Wat we krijgen is een band uit Northfolk, VA, die bestaat uit Emma Jane Tracy (zang), Gabriel Perry (gitaar), Benny Lebon (gitaar), John Mistler (bas), Chris Felan (harmonica) en Ryan Nixon (druims).
Dit album is hun tweede release en weet slechts ten dele te overtuigen. Het boogie gehalte ligt hoog op dit album maar er zijn wat struikelblokken, die het luisterplezier in de weg staan. Ten eerste valt het stramme, houterige drumwerk van Ryan Nixon in negatieve zin op. In vrijwel elk nummer heeft hij moeite om de swing erin te houden. En dan is er de zang van Emma Jane Tracy. Voor een boogie band als deze heeft zij een stem, die gewoonweg niet ruig en bluesy genoeg is. De positieve kanten van deze band zijn zeer zeker het sublieme sologitaarwerk en de loeiende harmonica van Chris Felan.

De eerste boogie komt gelijk je gehoorgangen binnen in About The Devil. Hierin gaat de smerige sologitaar een boeiend duel aan met de al even scheurende harmonica. De enige sta-in-de-weg is het houterige drumwerk. Emma Jane’s zang lijkt hier al niet op zijn/haar plek. Boogie nummer twee is Down To Mexico. Een sompige boogie waarin het vlammende sologitaarwerk wederom overtuigt. De drums en de zang wederom niet. Leavin’ is daarna een shuffle, die het predicaat “doorsnee” niet weet te ontstijgen, ondanks het prima gitaar en harmonicawerk. Dan volgt de cover van het Muddy Waters nummer Hoochie Coochie Man. De vreemde gelaagde zang van Emma Jane gaat hier irriteren. De harmonica is echter uitmuntend. De cover van het Rolling Stones nummer Dead Flowers heeft het niveau van een doorsnee coverband en dat geldt ook voor de cover van het Jimmy Reed nummer Bright Lights, Big City. De gruizige boogie Long Hot Summer weet beter te overtuigen mede door de goor gierende gitaar en huilende harmonica.
Down Home is een redelijke boogie waarin Emma Jane haar eigen achtergrondzang verzorgt, hetgeen op zijn zacht gezegd “merkwaardig” klinkt. Politics And Wine heeft een “Bad To The Bone”-achtige melodie. Emma’s stem klinkt gewoonweg niet gemeen genoeg hetgeen weer niet van de snijdende sologitaar gezegd kan worden. Beer Battered Boogie is een redelijk stomende boogie, die geremd wordt door de stramme drums. Niet Emma maar één van de mannen zingt dit nummer en dat klinkt gelijk een stuk beter en ruiger.
“We’re ridin’ the train to hell”. Met die woorden opent Train. Je zou dus een dreigend nummer verwachten maar je krijgt een doelloos voortsjokkende shuffle waarin Ryan Nixon op speelgoeddrums lijkt te spelen.

De bedoelingen van deze boogieband komen er op deze cd nog niet uit. Wellicht dat er na wat aanpassingen wel een geslaagde derde album in zit?


Tracklist:
01. About The Devil
02. Down To Mexico
03. Leavin’
04. Hoocie Coochie Man
05. Dead Flowers
06. Long Hot Summer
07. Down Home
08. Bright Lights, Big City
09. Politics And Wine
10. Beer Battered Boogie
11. Train

Website: Deathhouse Blues

16 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe