Recensie: Deadheads – This One Goes To 11

Deadheads – This One Goes To 11
Format: CD – LP / Label: High Roller Records
Releasedatum: 26 januari 2018

Tekst: Danny van den Deijssel

Het uit Göteborg afkomstige Deadheads timmert sinds 2012 aardig aan de weg in de wereld van de garagerock. Met ‘This One Goes To 11’ leveren ze hun derde wapenfeit af. Bereid jezelf voor op heel veel energie en vooral heel veel gitaren. Denk hierbij aan invloeden van The Stooges, vroege punkrock, maar ook de grunge uit de jaren 90 komt terug. Kortom dit is geen muziek voor jongetjes maar voor grote mannen met ruige baarden en tatoeages.

Wat me vooral opvalt op het hele album is, dat alle nummers op een lekkere manier rammelen. Rammelen zoals garagerock, of beter Action Rock zoals het zelf noemen, mag rammelen. Juist bij dit genre vind ik dit helemaal niet erg en past het juist heel goed als je het mij vraagt. In mijn beleving moet je dit soort bandjes ook gewoon live aan het werk zien, want vaak komt de energie er dan nog beter uit dan op een album.

Op het moment dat je het album aanzet waan je enkele seconden in een of ander Arabisch paleis dat gevuld wordt met de fluit van een slangenbezweerder of iets wat daar op lijkt. Gelukkig duurt dit niet lang en schudden ze je gelijk wakker met de kenmerkende stevige gitaarriffs en dito zang. Blackout is daarmee een prima opener waarin gelijk duidelijk wordt wat je kunt verwachten bij Deadheads.  Ditzelfde kunstje wordt min of meer herhaalt in de volgende nummers wat tot gevolg heeft dat je na vier nummers wel zoiets hebt van, komt er nog iets vernieuwends.

Gelukkig volgt dan Too Lost To Be Found wat je zou kunnen omschrijven als een garagerockballad. Het mag gezien worden als een momentje van rust om vervolgens met nummers als The Plan en Instant Control het gaspedaal weer volledig in te trappen.

Ook op de nummers die daarna volgens wordt hetzelfde recept gebruikt.  Dit is wat mij betreft dan ook de kritische noot bij dit album. Het is weinig afwisselend en zeker als je de eerste twee albums beluistert.  Sommige bands proberen zichzelf op elk album opnieuw uit te vinden en grenzen te verleggen en sommige bands houden het bij een en hetzelfde recept. Daar hoeft helemaal niks mis mee te zijn, want ze leveren gewoon een lekker energievol album af, maar persoonlijk hou ik toch wel van wat experimenten op zijn tijd.


Tracklist:
01. Black Out
02. Don’t Mind The Ghost
03. Somebody Along The Way
04. Manic Mondays
05. Too Lost To Be Found
06. The Plan
07. Instant Control
08. 2 Steps Before The Fall
09. Lucifer
10. My Time
11. Status Low

Website: Deadheads

14 februari 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe