Recensie: Dead City Ruins – Never Say Die

Dead City Ruins – Never Say Die
Format: CD – Digital / Label: AFM Records
Releasedatum: 13 april 2018

Tekst: Peter Marinus

Zou het toevallig zijn dat dit album dezelfde titel heeft als een album van Black Sabbath? Ik denk het niet! Want dit album van de Australische band Dead City Ruins is namelijk gevuld met een soort metal waarin de geluiden van 70’s en 80’s classic rockbands als Black Sabbath maar ook Thin Lizzy, Judas Priest en Led Zeppelin regelmatig opduiken.
Deze jonge band uit Melbourne bestaat uit zanger Jake Wiffen, gitaristen Tommy Tbone en Sean Blanchard, bassist Matthew Berg en drummer Nick Trajanowski. De band debuteerde in 2007 met de EP ‘Lost In London’ en komt nu met een behoorlijk indrukwekkend album op de proppen. Indrukwekkend omdat het al genoemde classic rock geluid niet klakkeloos gekopieerd wordt. Er wordt een eigen, moderner geluid aan toegevoegd.

De opener, Devil Man, is  een zwaar gonzende rocker met een massief, haast stonerrock-achtig, geluid waarbij je aan het geluid van Soundgarden en zeer zeker ook Black Sabbath moet denken.  Dit komt mede door het lijzige stemgeluid van Jake Wiffen, die ook aantoont dat hij de superhoge Rob Halford-achtige uithalen aan kan. Halverwege wordt het gaspedaal flink ingetrapt en vliegen zowel Thin Lizzy-achtige als psychedelische wah wah gitaarsoli om je oren. Ook Bones is van het massief beukende soort waarin het geluid van Black Sabbath moeiteloos samensmelt met dat van Thin Lizzy. In elk geval gaat de beuk er weer flink in in dit nummer. Het dreigende, trage Dirty Water heeft een overduidelijk Sabbath geluid maar dan weer aangelengd met een rauw Soundgarden-achtig geluid.
Rust And Ruin is een bluesy ballad waarin ik zelfs Pink Floyd invloeden tegen kwam. Denk aan Pink Floyd met Ozzy Osbourne als zanger. Ik weet het, dat klinkt onwaarschijnlijk maar het werkt in dit nummer wel! The River Song is een nummer met een flinke scheut folk waarin zowel Southern rock als zware Metallica invloeden terug te vinden zijn. Na een donderend drums intro barst het, overduidelijk door Thin Lizzy geïnspireerde, We Are One los. Een stomende rocker met prima gitaarwerk. In het logge funky Destroyer lijkt het alsof Sabbath een verbond met Led Zeppelin heeft gesloten. Dat geldt ook voor het al even logge Raise Your Hands. Lake Of Fire bestaat uit twee gedeeltes. Het eerste gedeelte heeft een psychedelisch blues geluid terwijl het tweede gedeelte geleid wordt door de stuwende drums en de zware funky bas met als resultaat een melodie die wat weg heeft van Led Zeppelin’s “Rock & Roll”.
Tot slot komen Devil Man, We Are One en Bones nog een keer in een live uitvoering voorbij waarbij Dead City Ruins bewijst dat ze live ook fier overeind blijven en zelfs nog harder en rauwer klinkt.

Als je van (bluesy) classic rock uit de 70’s en 80’s houdt, mag je dit album zeker je neus niet voorbij laten gaan.


Tracklist:
01. Devil Man
02. Bones
03. Dirty Water
04. Rust And Ruin
05. The River Song
06. We Are One
07. Destroyer
08. Raise Your Hands
09. Lake Of Fire
10. Devil Man (live)
11. We Are One (live)
12.Bones (live)

Website: Dead City Ruins

25 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe