Recensie: Dawn Landes – Meet Me At The River

Dawn Landes – Meet Me At The River
Format: CD – Digital / Label: Yep Roc Records
Releasedatum: 10 augustus 2018

Tekst: Peter Marinus

Maak alvast maar een plaatsje vrij in je Americana verzameling want ik heb weer een aanrader in de aanbieding! En wel het nieuwe, vijfde, album van singer-songwriter Dawn Landes uit New York.  Na vele omzwervingen belandde zij in Nashville waar zij een lang gekoesterde droom, het opnemen van een album in Nashville, heeft waargemaakt.
Haar nieuwe album is geproduceerd door sterproducer Fred Foster, die onder meer werkte met kanonnen als Dolly Parton, Roy Orbison en Kris Kristofferson. Hij was dusdanig onder de indruk van Dawn’s kwaliteiten, dat hij aanbood om haar album te produceren. En die man heeft helemaal gelijk gehad want Dawn Landes toont met dit album aan, dat zij tot de Americana top behoort.
Het is ook niet voor niets dat er musici als Charlie McCoy (harmonica), Bobby Terry (gitaar, mandoline), John Willis (akoestische gitaar), Larry Franklin (fiddle), Rush Pahl (steelgitaar) en Steve Nathan (piano) aan haar album meewerkten. Dawn heeft een krachtige stem, die vooral vaak aan Emmylou Harris doet denken. Het had beroerder gekund, lijkt mij!

Ze opent haar nieuwe album met de deinende countrysong Meet Me At The River met een heerlijk zwevend huilende steelgitaar en sprankelend spel op de mandoline en akoestische gitaar. In de stuwende Americana song Traveling verhaalt Dawn over haar reis vanuit New York, die via Graceland en New Orleans uiteindelijk dus in Nashville eindigde. Charlie McCoy is te gast op zijn harmonica in het luchtig swingene Why They Name Whiskey After Men, een nummer dat qua sfeer aan Van Morrison’s “The Bright Side Of The Road” doet denken met een iets hoger countrygehalte. Ik wist eerlijk gezegd niet waarom whiskey merken naar mannen zijn vernoemd. Maar nu wel! “It comes on strong, it keeps you warm but, boy, it burns as sin”! De pianoballad Old Memories klinkt even intiem en desolaat als “Desperado” van The Eagles. Er zitten ook wat Dolly Parton invloeden in dit nummer.
Na een hemels a capella intro begint de zacht schuifelende ballad Wind And Rain met soulvol orgel en zwevende steelgitaar. Al even loom is de akoestische ballad What Will I Do met prachtig akoestisch gitaarwerk en warm brommende bas. Southern Girl is een opgewekte swinger, opgesierd door sprankelende mandoline, de harmonica van Charlie McCoy en de fiddle.
Na de intieme en breekbare ballad How To Say I Love You volgen twee covers van Jimmy Driftwood songs. Jimmy Driftwood was een Amerikaanse singer-songwriter, die ook opviel door zijn gitaar, die onder andere bestond uit onderdelen van het hoofdeind van zijn grootmoeders bed. My Church is een lui voortschommelende ballad met stemmige fiddle en diepe twang gitaar.
De tweede Jimmy Driftwood cover is het anti-racisme lied What Is The Color Of The Soul Of Man?. Een dreunend voortstampende versie. In de stuwende Americana van Keep On Moving waart, vreemd genoeg, ook het geluid van Donovan rond.
De afsluiter I Don’t Dance is een duet tussen twee “non-dancers”, namelijk countrylegende Bobby Bare en Dawn. De doorleefde, gebroken stem van Bare past perfect bij het krachtige, kristalheldere stemgeluid van Dawn.

Een meer dan uitstekend album van Dawn Landes!!!


Tracklist:
01. Meet Me At The River
02. Traveling
03. Why They Name Whiskey After Men
04. Old Memories
05. Wind And Rain
06. What Will I Do
07. Southern Girl
08. How To Say I Love You
09. Keep On Moving
10. My Church
11. What Is The Color Of The Soul Of Man?
12. I Don’t Dance

Website: Dawn Landes

20 september 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe