Recensie: David Gogo – Vicksburg Call

David Gogo Vicksburg Call

Recensie: David Gogo – Vicksburg Call
Release datum: september 2015. Cordova Bay Records

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

David Gogo bluesrockt op zijn nieuwste release Vicksburg Call weer stevig uit de boxen. Hoewel sommige nummers mij te glad en synthetisch overkomen is het weer een prima album. Klein kritiekpunt: maar tien nummers? Dat hadden er wel meer mogen zijn.

De Canadese David Gogo (geboren in 1969) is inmiddels al decennia actief in de blueswereld, speelde onder meer met B.B. King, Johnny Winter, Bo Diddley en Otis Rush en bracht al ruim een dozijn albums uit. Vicksburg Call is zijn inmiddels veertiende release. Vicksburg is een plaats in Mississippi en was het decor voor het laatste belangrijke gevecht in de Vicksburg-veldtocht tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. De plaat heeft een behoorlijke ‘live’-feel. Gogo: “I wanted this album to have more of a “band” feel to it, rather than just going into the studio and basically dictating the parts to the musicians. I also wanted as many songs as possible to have a very live feel and be easily transferrable to the stage.”

Over de nummers op het album: “In the time that has passed since the last album, there has been a lot of loss in my life with the passing of friends and colleagues in the world of music. There were many sad days, but also tears of joy when I think back at fond memories from my time on the road. Relationships can also have their ups and downs as the years pass by, and many of my new songs deal with this. I tried to write from many viewpoints of love and loss, reconciliation, regret, acceptance and hope for new horizons.” Op het album wordt Gogo bijgestaan door Bill Hicks op drums en Jay Stevens op bas: ook zijn er verschillende gastmuzikanten.

Cuts Me To The Bone bluesrockt het album stevig open: een prima rocker met fijne slide die meteen de attentie van de luisteraar pakt. Fooling Myself met gastbijdrage van Kim Simmonds en Jet Set (Sigh) zijn ouderwetse twaalfmaten kroegblues; de laatste is een cover van Stephen Stills. The Loner – een cover van Neil Young – klinkt te glad en te afstandelijk; een euvel waar ook What’s Not To Like last van heeft. Beter is het jankende en trage There’s A Hole dat huilt en gromt, mede door de melancholische bluesharp. Het heeft een bijdrage van Shawn Hall of The Harpoonist & The Axe Murderer. Prachtig is het emotionele en ruim 6 minuten durende Our Last Goodbye. Vicksburg Call echoot wat betreft thematiek en sfeer Vicksburg Blues van Little Brother Montgomery. Met het rammelende en vrolijk rockende Coulda Shoulda Woulda en een in mijn ogen overbodige cover van Annie Lennox’ Why wordt Vicksburg Call afgesloten.

Hoewel sommige nummers mij te glad en synthetisch overkomen, is het weer een prima album van David Gogo. Helaas maar tien nummers; dat hadden er wat mij betreft wel meer mogen zijn.

01. Cuts Me To The Bone (3:17)
02. Fooling Myself (4:10)
03. The Loner (3:52)
04. There’s A Hole (3:23)
05. Jet Set (Sigh) (4:12)
06. What’s Not To Like (2:57)
07. Our Last Goodbye (6:19)
08. Vicksburg Call (5:04)
09. Coulda Shoulda Woulda (2:35)
10. Why (5:27)

Website: www.davidgogo.com

15 oktober 2015|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe