Recensie: David Ford – Animal Spirits

David Ford – Animal Spirits
Format: CD – Digital / Label: One Horse Records
Releasedatum: 11 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

We hebben er vijf jaar op moeten wachten maar hier is dan (eindelijk) het nieuwe, vijfde, album van de Britse singer-songwriter David Ford. Een artiest uit Eastbourne, East-Sussex, die in het grijze verleden zanger was in de band Easyworld. Hij wordt in de pers altijd maar vergeleken met Tom Waits. Natuurlijk zitten er in zijn muziek wel verwijzingen naar het werk van Waits maar om David Ford alleen maar als een Tom Waits volgeling neer te zetten doet hem schromelijk te kort.
Er is hier namelijk sprake van een zeer veelzijdige artiest.

Het door James Brown (o.a. van Foo Fighters en Kings Of Leon faam) geproduceerde album opent met Downmarket. Na een intro met allerlei schurende en krakende geluiden en de ruizende zee opent een stevig hoekig rockend nummer waarin gelijk het rauwe stemgeluid van David opvalt samen met het brandende gitaargeluid. Zijn zang klinkt als het rauwe broertje van een Nils Lofgren of John Waite (van The Babys). Dit lome nummer mixt pop met een stevig bluesy geluid. In de rauwe bluesy rhumba Animal Spirits zijn wel overduidelijke Tom Waits invloeden aanwezig, overigens zonder storend te zijn. Door het gebruik van strijkers en een xylofoon ontstaat een avontuurlijk, zwierig nummer met wederom brandende gitaarlicks.
Carter Henry is een lui slepende bluesy ballad waarin de brandende gitaar zeer atmosferisch aanwezig is. In de pianoballad By Your Side klinkt David een stuk minder rauw. Door zijn hier meer zoetgevooisde zang en de rijkelijke orkestraties is hier sprake van een nummer dat doet denken aan het betere werk van ex-Raspberries frontman Eric Carmen. De piano blijft een voorname rol spelen in de statige ballad We Always Knew, dat ergens tussen Randy Newman’s “Birmingham” en Tom Waits’ “Jersey Girl” in zit.
Broeierig gitaarwerk en een breekbare xylofoon leiden het country-achtig schuifelende It’s All You in. Een nummer met een melodie die lichtjes aan John Lennon’s “Working Class Hero” doet denken. Wederom voorzien van een prachtige orkestratie. Door de aanwezige knorsax doet Real Damn Slow gelijk aan het geluid van Morphine denken. Een broeierig stampende blues met een donker en dreigend sfeertje. De akoestische ballad Tell Myself It’s Over is van een meer intiem karakter met een warme jazzy bas en weelderige strijkers. Why Don’t You Answer Your Phone is een zinderend soulnummer met schurend gitaarwerk waar de wanhoop vanaf spat.
David sluit het album af met de breekbare, desolaat klinkende ballad I’ve Lost More waarin slechts David’s zang en elektrische gitaar te horen zijn, aangevuld door een huilende harmonica, die de sfeer van dit nummer perfect weergeeft.

Laten we nu eens ophouden om David Ford alleen maar met Tom Waits te vergelijken want dit album bewijst dat deze singer-songwriter veel meer in zijn mars heeft. Een veelzijdig en avontuurlijk album dat in elke verzameling van Americana/roots liefhebbers thuishoort.


Tracklist:
01. Downmarket
02. Animal Spirits
03. Carter Henry
04. By Your Side
05. We Always Knew
06. It’s All You
07. Real Damn Slow
08. Tell Myself It’s Over
09. Why Don’t You Answer Your Phone
10. I’ve Lost More

Website: David Ford

16 augustus 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe