David Corley – Zero Moon
Format: CD – Digital /
Label: Wolfe Island Records
Releasedatum: 3 mei 2017

 Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

David Corley, de Amerikaanse singer/songwriter met de donkergekleurde stem, heeft na zijn debuut in 2014 zijn derde plaat uitgebracht. Breed uitgesponnen nummers (geen van de songs – behalve de prelude – klokt uit onder de vier minuten) op een plaat die tijd nodig heeft om te bezinken. Verwacht geen lichtvoetige popliedjes; eerder zijn het donker aangezette songs die pas na herhaaldelijk beluisteren hun schoonheid openbaren.

David Corley, de muzikant die wat betreft zware stemgeluid doet denken aan Tony Joe White en in mindere mate aan Tom Waits, debuteerde op zijn 53ste dankzij een crowdfundcampagne met zijn eerste album ‘Available Light’ dat goed ontvangen werd. Na optredens in o.a. Ierland, Groot-Brittannië en Nederland moest David helaas tijdelijk stoppen met touren wegens een zware hartaanval (gekregen tijdens het Take Root Festival in Groningen). Na een operatie en lang herstel kwam de Amerikaanse singer-songwriter in 2016 terug met zijn ep ‘Lights Out’. In mei van dit jaar verscheen zijn derde album ‘Zero Moon’.

Op ‘Zero Moon’ spelen naast David Corley (piano, gitaar, bas, zang) onder meer Hugh Christopher Brown (keyboard, backing vocals), Tony Scherr (bas, gitaar), Gregor Beresford (drums, percussie) en Kate Fenner  en Sarah McDermott (backing vocals) mee: dezelfde muzikanten die ook al op eerdere platen van Corley te horen waren. Rode draad op het nieuwe album zijn de thema’s leven, (bijna) sterven en op een of andere manier levend terugkeren, zij het niet ongedeerd. Verwijzingen naar zijn zwarte hartaanval en de nasleep ervan zijn talrijk, veelal subtiel verwoord. ‘Just now thought I could feel my pulse / And I was just grateful for one chance to rest / Now I’m locked into about 1000 volts’ zingt David in het slotnummer van de plaat Burning Chrome. Of ’Well when I was shot into the stratosphere / I wasn’t thinking much and now I live in fear / Of my closest calls when the end was near / Oh Mary help me now and I love you dear’ in Down With The Universe. Zeker, grote thema’s, maar Corley brengt ze klein, ingetogen en met de nodige relativering. De nummers zijn breed uitgesponnen en klokken, behalve het openingsnummer, nergens onder de vier minuten.  Vision Pilgrim begint redelijk ingetogen, maar barst al vrij snel open in een krachtige sound met sterk aangezette zang en muzikale ondersteuning.  Never Say Your Name is daarbij veel rustiger van toon met een prachtige invulling op piano. Die piano horen we ook terug op Zero Moon, een schitterende melancholische song met diep emotionele zang van Corley.

De derde plaat van David Corley is niet de makkelijkste plaat. De nummers zijn donker en duister, evenals de zang van Corley. Hoewel de teksten redelijk ingetogen lijken, is pas na meerdere keren draaien de subtiliteit en onderliggende boodschap van de songs te doorgronden. Een persoonlijke plaat van een man die de dood in de ogen keek en het overleefde.

Tracks:
01. A Vision ( prelude )
02. Vision Pilgrim
03. Never Say Your Name
04. Whirl
05. Zero Moon
06. Desert Mission
07. Take Me Down Some
08. Splendid Now
09. Down With The Universe
10. A Lifetime Of Mornings
11. Burning Chrome

Website: David Corley

 


Ook op Blues Magazine ...