Recensie: Darrell Nulisch – The Bigtone Sessions Vol. 1

Darrell Nulisch – The Bigtone Sessions Vol. 1
Format: CD / Label: Bluebeat Records
Releasedatum: 15 september 2018

Tekst: Peter Marinus

Gezien het feit dat zanger-harmonicaspeler Darrell Nulisch een verleden heeft in bands als Anson Funderburgh & The Rockets, Mike Morgan & The Crawl en Ronnie Earl & The Broadcasters zal het niemand verbazen dat zijn zevende album weer volstaat met lekker ouderwetse bluesshuffles en de nodige slowblues waarin altijd een basis van rhythm & blues aanwezig is.
Het feit dat er ook genoeg soul in Darrell’s stem terug te horen is is ook niet zo vreemd aangezien Darrell opgroeide met platen van bijvoorbeeld Otis Redding en Al Green.

Zijn nieuwe album werd opgenomen in de studio van gitarist Big Jon Atkinson, die dan ook de producer van dit album is. Darrell wordt verder bijgestaan door Troy Sandow op bas, Ronnie Smith op drums, Marty Dodson op drums, Robert Welsh op piano en orgel en de gitaristen Danny Michael, Scot Smart en de al eerder genoemde Big Jon Atkinson,.

Er staan flink wat covers op het album zoals de opener Just Got To Know van Jimmy McCracklin. In Darrell’s versie is dit nummer teruggebracht tot een lome bluesshuffle met Jon Atkinson’s hard priemende gitaar en de krachtige soulstem van Darrell in de hoofdrollen. De volgende shuffle dient zich aan in een cover van het Otis Smothers nummer I Can’t Judge Nobody. Een heerlijk ouderwetse shuffle, die je tegenwoordig veel te weinig tegenkomt. Darrell is hier al kreunend te horen op de harmonica naast de soepel rockende piano van Robert Welsh.
Person To Person is een nummer van Elmore James en klinkt in deze cover net zo fel als in het origineel. Dus met vlammend slidegitaar werk van Jon Atkinson. De loom voortschuifelende slowblues Bloodstains On The Walls is afkomstig van Honeyboy Patt. Ook in dit nummer is Jon Atkinson prima in de weer op zijn priemende gitaar.
De loom pompende shuffle Stop Crying doet met zijn huilende harmonica denken aan de Chess sessies van Fleetwood Mac. Scot Smart treedt aan op de sologitaar in de luie shuffle Fools Way. Hij levert fel snijdende gitaarwerk af. De cover van het Tabby Thomas nummer Hoodoo Party is een opgewekt swingende rhythm & bluesrumba waarin het 50’s geluid weer helemaal herleeft.
Lonely Nights is beter bekend als “Those Lonely, Lonely Nights” van Johnny ‘Guitar’ Watson uit 1955. In dit nummer steelt de hard priemende gitaar van Danny Michael de show. Hello Stranger is een rauwe bluesshuffle die wederom aan Johnny ‘Guitar’ Watson, maar ook aan Elmore James, doet denken.
De cover van het Frank Frost nummer Pocket Full Of Money zit dicht tegen het rauwe funky origineel aan met uiteraard een hoofdrol voor Darrell’s loeiende harmonica. Sad Lonesome Day is een nummer van Sam Myers. Een slowblues met rauw gitaarwerk van Jon Atkinson, soepele piano van Robert Welsh en zeer soulvolle zang van Darrell. Na de ontspannen rockende shuffle Last Time krijgt Big Maceo Merriweather’s Worried Life Blues een ontspannen swingende versie met Danny Michael op de sologitaar.
Geheel in stijl wordt het album afgesloten met de weergaloze soulballad If You Ever Loved Somebody, een cover van het Freddie Jackson nummer.

Zoals we van Darrell Nulisch gewend zijn worden we ook op dit album weer getrakteerd op ouderwetse kwaliteitsblues.


Tracklist:
01. Just Got To Know
02. I Can’t Judge Nobody
03. Person To Person
04. Bloodstains On The Wall
05. Stop Crying
06. Fools Way
07. Hoodoo Party
08. Lonely Nights
09. Hello Stranger
10. Pocket Full Of Money
11. Sad Lonesome Day
12. Last Time
13. Worried Life Blues
14. If You Ever Loved Somebody

Website: Bluebeat Music

15 november 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe