Dan Penn - Living On Mercy

Dan Penn – Living On Mercy

Formats: CD / LP / Digitaal
Record Label: Last Music Company
Datum Release: 28 Augustus 2020

Te bestellen bij Bol.com

Het zijn momenteel roerige tijden en voor velen zelfs ook hele lastige. De grote les van de afgelopen maanden is misschien wel dat heel veel alledaagse zaken helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn en dat het goed is om eens stil te staan bij de dingen die we eigenlijk als normaal of als vanzelfsprekend beschouwen. Langzamerhand begint nu toch wel duidelijk te worden in hoeverre een vanzelfsprekend iets als muziek maken, presenteren, ervaren of muziek beleven best wel als iets heel bijzonders beschouwd mag worden. Dat er dus enige tijd geleden een persbericht verscheen over de release van een nieuw album dat Dan Penn aan zijn oeuvre heeft toegevoegd, mag dan ook als ronduit opzienbarend worden beschouwd. Zeker wanneer je bedenkt dat zijn vorige album ruim vijfentwintig jaar geleden is verschenen en zijn debuut daarvoor uit 1973 stamt. Dit is dan ook album nummer drie. Benieuwd uit welk bouwjaar deze geweldige songsmid afkomstig is? Het is nauwelijks te bevatten maar Wallace Daniel Pennington is van november 1941. Voor de snelle rekenaars, hij is dus 78 jaar en verantwoordelijk voor tijdloze krakers uit een ver verleden zoals ‘Dark End Of The Street’, ‘Cry Like A Baby’ en ‘Do Right Woman, Do Right Man’. En denk nu niet dat hij maar weinig productief was, in tegendeel. Deze man heeft zich zonder het te beseffen, eigenhandig en op zeer bescheiden wijze, een plaatsje in de muziekgeschiedenis toebedeeld. Zonder hem zou het leven van veel grote artiesten er namelijk heel anders hebben uitgezien. Mensen als Percy Sledge, James Carr, Aretha Franklin, Flying Burrito Brothers en zelfs The Box Tops hadden veel aan hem te danken. Aan de andere kant hebben zij op hun beurt weer een positieve invloed op de carrière van Dan Penn gehad.

Tekst: Jeroen Bakker

Met deze wetenschap ga je toch even op een andere manier aandacht besteden aan ‘Living On Mercy’ om vervolgens tot de conclusie te komen dat zelfs op deze leeftijd nog altijd een buitengewoon hoogwaardige kwaliteit geleverd kan worden.

De hoes van het album is veelzeggend. Deze wordt gesierd door Penn die duidelijk even tijd nodig heeft om uit zijn wagen te stappen. Het is een robuuste Ford pick-up die vermoedelijk uit datzelfde bouwjaar afkomstig is als hijzelf. Het toont een gehavende buitenkant waarbij de matte verf hier en daar is afgebladerd maar je weet ook dat er een handgeschakelde versnellingsbak in zit die perfect werkt en dat er een Flathead V8 motorblok onder de kap zit waar nog een prima geluid uit komt. Het is eigenlijk vergelijkbaar met de eigenaar wiens gezicht prachtige rimpels bevat die hem ook weer zo uniek maken en die een pet draagt om het ietwat uitgedunde haar te bedekken. Ook al gaat het hem allemaal niet meer zo gemakkelijk af, deze man blijkt nog altijd over een de gave te beschikken om zijn gevoelens op een prachtige manier te verwoorden en op een ambachtelijke wijze om te zetten in de mooiste liedjes. “I Was in good shape, I was on my feet, Now it’s too late, I’m in too deep”, zingt hij terwijl hij haar liefde vergelijkt met “quicksand”, terugblikt op zijn leven en dankbaar is voor ‘God’s mercy’, ‘I’m still breathing’, maar tegelijkertijd nog over heel veel passie blijkt te beschikken. Die liefde is in alle dertien tracks terug te vinden. Zoals verwacht biedt ook dit album een evenwichtige mix van country, R&B, gospel en soul. Uiteraard weet hij zich geruggesteund door de beste muzikanten die je doorgaans in de Muscle Shoals Studio of op iedere andere willekeurige plaats in Nashville kunt vinden, maar het is vooral opvallend dat het stemgeluid van Penn nog zo krachtig is. Verwacht geen hoge uithalen of vocaal machtsvertoon maar geniet van de warmte en passie die in zijn stem doorklinken. Religieuze verwijzingen zijn er zoals de albumtitel doet vermoeden wel degelijk aanwezig maar worden nergens overdreven. Het draait allemaal om ‘liefde’ en ‘vergeven’, alles om het leven maar te veraangenamen want dat is waar het allemaal om draait in het leven aldus Penn maakt zich duidelijk niet druk maar geniet van het leven met zijn vrouw. Heel af en toe treedt hij op voor een publiek, slechts vergezeld door zijn gitaar.

Voor ‘Living On Mercy’ heeft hij alles zelf geschreven maar zijn er bovendien bijdragen te vinden van enkele zeer bekwame collega’s. Je kunt hem geen ongelijk geven want wanneer een vakman als Spooner Oldham zich in jouw vriendenkring bevindt zou je wel gek zijn om zijn hulp te weigeren. Het resultaat is adembenemende country-soul met ‘I Do’ dat weliswaar ooit al eens in de FAME-studios werd opgenomen maar ook uit dezelfde sessie als het ruim vijftig jaar geleden opgenomen ‘I’m Your Puppet’ afkomstig had kunnen zijn. Het tempo is iets afgenomen maar de intensiteit allerminst. Penn heeft maar nauwelijks aan zeggingskracht ingeboet. Wanneer iemand zoals hij zijn verhaal vertelt dan luister je, punt.

Zonder het wellicht te beseffen heeft zijn ‘Down On Music Row’ plotseling een hoog actualiteitsgehalte gekregen. Penn vertelt over zijn leven als muzikant en dat dit soms gedurende lange tijd helemaal niets opleverde. Er was vaak sprake van een crisis-situatie en de link naar het heden is daarmee snel gemaakt. Voor veel muzikanten is het nu ook de vraag of zij het gaan redden. Wellicht dat het verhaal van Dan Penn enige hoop en steun kan bieden. Hij heeft het namelijk ook allemaal meegemaakt, heeft het overleefd met ‘Zijn genade’ en is daarom nu ‘dankbaar’.
Gezien het bijzondere verloop van zijn studio-activiteiten zou ‘Living On Mercy’ best eens het laatste kunstje van Dan Penn kunnen zijn dat wij mogen meemaken. Hij zal er ongetwijfeld zelf nauwelijks mee bezig zijn maar misschien is dit toch een goede gelegenheid om hem nog snel, nu het nog kan, op een voetstuk te plaatsen. In ieder geval is dit een mooi moment om even bij stil te staan bij alle prachtige composities van deze uitzonderlijke songsmid en nog eens te beseffen dat dit alles helemaal niet zo vanzelfsprekend is.