10353168_1532304573707270_493866612415221559_n

D.A. Foster – The Real Thing
Format: CD / Label: Shaboo/Vizztone
Releasedatum: 13 januari 2015

Tekst: Fons Delemarre

Vernieuwing is een mooi ding, maar vol overgave en met passie reeds bekende paden bewandelen is vaak net zo goed. Dat schoot me te binnen bij het beluisteren van de cd ‘The Real Thing’ van D.A. Foster. De cd schiet uit de startblokken met Good Man Bad Thing, met een fraaie blazerssectie, een ronkende B3 en fraai klinkende zangeressen. Track twee, The Real Thing, is ook een degelijke bluesstamper. Niks nieuws, maar goed gedaan. Dat gaat goed, dacht ik. Helaas is dat niet het geval. Na deze nummers volgen te veel gekunstelde ballads, met als dieptepunt een onnodige versie van Bill Whithers’ You Just Can’t Smile It Away. In track drie, We All Fall Down, hoor je dat Foster’s stem en muzikale aanpak doen soms denken aan Dr. John, inclusief het dameskoortje, maar ook dit nummer mist pit, ook in de gitaarsolo. Alles is keurig verzorgd, eigenlijk te keurig.

Hetzelfde geldt voor Eddie Hinton’s Superlover. Met wat meer Cocker in zijn stem zou het minder easy-going klinken; meer Chris Rea mag ook, dat zou zorgen voor doorleefde zang. In track vier, Ain’t Doing Too Bad, laat Foster de neiging als crooner te zingen gelukkig achterwege, maar track vijf This Time I’m Gone For Good, I Need A Good Woman Bad en track elf Gee Baby Ain’t I Good To You klinken toch weer erg braaf en te weinig avontuurlijk. Foster heeft al een band sinds 1979, heeft met vele groten gespeeld (Chuck Berry, Muddy Waters, Maceo Parker, etc.), dus hij heeft ervaring genoeg. Zijn band, voor een groot deel muzikanten van Taj Mahal’s Phantom Blues Band, speelt ook precies wat ze moeten spelen, maar het vuur wil maar niet oplaaien.

De producers (Tony Braunagel en Mike Finnigan, ook allebei van de Phantom Blues Band) hadden er wat mij betreft voor mogen zorgen dat ‘The Real Thing’ minder braaf en meer doorleefd had geklonken. Andere repertoirekeus had daar zeker aan kunnen bijdragen. Track tien, een soepel swingende, Taj Mahal-geïnspireerde versie van Lie To Me van Brook Benton, kan de cd niet meer redden. Dat Foster het beste tot zijn recht komt in straightforward blues blijkt in het laatste nummer, Down Home Blues. Track acht, Smack Bab In The Middle (Charles E. Calhoun), is in 1976 door Ry Cooder op zijn plaat Chicken Skin Music gespeeld. Dat is een versie waar je wél kippenvel van krijgt.

Tracks:
1. Good Man Bad Thing
2. The Real Thing
3. We All Fall Down
4. Ain’t Doing Too Bad
5. This Time I’m Gone For Good
6. Super Lover
7. I Need A Good Woman Bad
8. Smack Dab In The Middle
9. You Just Can’t Smile It Away
10. Lie To Me
11. Gee Baby Ain’t I Good To You
12. Down Home Blues

Website artiest

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=-Fc07QL4PXw

Lees ook :

Geen berichten gevonden.