Recensie: Crystal & Runnin’ Wild – The Midnight Creature

Crystal & Runnin’ Wild – The Midnight Creature
Format: CD – Digital / Label: Rhythm Bomb Records
Releasedatum: 22 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Niet alleen qua voetbal maar ook muzikaal worden we deze zomer verwend door onze zuiderburen. Neem nou het tweede album van de Belgische band Crystal & Runnin’ Wild. Dat staat namelijk vol wild swingende rockabilly waar wat snuifjes Cramps, Link Wray en garagerock aan toe is gevoegd.  Als dan daar ook nog eens die heerlijk kirrende Lolita zang van zangeres Crystal Ouchene bij komt ontstaat een onweerstaanbaar mengsel. De band bestaat verder uit Patrick Ouchene (gitaar, zang), Johnny Trash (drums) en Dan Black Wolf (double bass).

Hun tweede album werd geheel in stijl in mono opgenomen en opent met de fris swingende rockabilly van The Midnight Creature. Hierin valt de quasi nonchalante Nancy Sinatra-achtige Lolita zang van Crystal al direkt op. Naast het priemende gitaarwerk duiken er via allerlei enge stemmen ook Cramps elementen op. In Deadly Day mengt de band haar rockabilly met “Wipe Out”-achtige surf. Een vrij luchtige swinger met lekker twangende gitaar, die op zijn tijd ook behoorlijk fel prikt en huilt. Het lome Set Me Free wordt geopend door de luie contrabas en de zwoele zang van Crystal. Nadat de galmende gitaar erbij komt gaat de band los in een swingend 50’s rockabilly nummer.
Recipe For Agony is smerig fel fullspeed rockabilly nummer met hard Link Wray achtige gitaar en een stomende ritmesectie. Een werkelijk onweerstaanbaar nummer. In het boppende Jezebel zitten lichte Mexicaanse invloeden verstopt en zowaar ook “Apache” (Shadows) invloeden. De stem van Crystal heeft hier veel van Wanda Jackson. In de kletterende felle rockabilly Wish You Misery word je de nodige misère toegewenst. Een pompend nummer met elementen uit het werk van Link Wray, The Cramps en The Stray Cats (She’s Sexy + 17). In Litte By Little komen de garagerock invloeden bovendrijven. Een Sonics- achtig geluid wordt hier vermengd met B-movie rockabilly a la The Cramps. De kirrende Lolita zang zorgt hier voor een hoog popgehalte. De B-movie griezelfilms komen voorbij in I Love My Monsters waarin een goor Cramps geluid boven alle onheilspellende geluiden uit spettert. In de warme jazzy shuffle 333 is een Nancy Sinatra vergelijkbaar vrijwel onvermijdelijk. In Take Me Home gaat de band er weer vol boppend tegenaan. Door de lichte countryinvloeden heeft dit nummer wel wat van “Ghost Riders In The Sky” van Johnny Cash. De blues komt aan bod in de “Fever”-achtige shuffle Nobody Loves You met lui priemend gitaarwerk. Het frisse swingende Can’t Tame Me trekt daarna weer meer naar de poppy rockabilly van Buddy Holly.
Crystal trekt in de afsluiter The Cat alle registers open. Ze klinkt hier echt als een krolse valse kat in een wild smerig rockabilly nummer.

Een prima album van deze Belgische band, vol met muziek die ik hierbij “Rode Duivels rockabilly” doop!


Tracklist:
01. The Midnight Creature
02. Deadly Day
03. Set Me Free
04. Recipe For Agony
05. Jezebel
06. Wish You Misery
07. Little By Little
08. I Love My Monsters
09. 333
10. Take Me Home
11. Nobody Loves You
12. Can’t Tame Me
13. The Cat

Website: Crystal & Runnin’ Wild

29 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |2 Comments

2 Comments

  1. Krav242 30 juli 2018 om 10:53 - Antwoorden

    Lenn Dauphin is al enkele jaren overleden, dus hoe kan hij dan de bassist op dit album zijn…

    • Harry 30 juli 2018 om 11:09 - Antwoorden

      Hallo Bart,
      Bedankt voor je opmerkzaamheid, ik heb het aangepast: Dan Black Wolf (double bass).
      De verwarring kwam doordat er een nog een bericht op internet stond over de (inmiddels) overleden bassist.

      Nogmaals dank!

      Groet
      Harry

We horen graag je mening! Voeg reactie toe