Recensie: Crudelia – Threshold – Volume Two

Crudelia – Threshold – Volume Two
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 4 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Net als je denkt dat je alles wel gehoord hebt op het gebied van merkwaardige en eigenzinnige bands, komt de band Crudelia voorbij. Deze band uit het Italiaanse Piacenza omschrijft zichzelf als funk/blues/jazz/punkband met invloeden uit de delta blues, postpunk en het werk van Nick Cave. Met deze omschrijving doen zij zichzelf te kort want er gebeurt veel meer op dit album.
De band bestaat uit Smokin’ Tiglio (zang), Eugenio Suvorov (gitaar), Vincent Modenesi (bas, synthesizer) en Frank Funk (drums).
De zang van Smokin’ Tiglio springt er direct uit. Hij klinkt alsof hij een heel pakje sigaretten in één keer heeft aangestoken en daarna het hele pakje doorgeslikt heeft. En zwaar grommen en raspend stemgeluid dus. Dermate raspend dat hij zeer moeilijk te verstaan is. Of dat een probleem voor hem is waag ik te betwijfelen want Tiglio schijnt geen woord Engels te spreken maar hij zingt wel in een soort Engels. Bizar!

Na een dreigend gitaarintro maken we gelijk kennis met de menselijke rasp TIglio in Sin Of Innocence. In dit nummer begin je je gelijk al af te vragen wat voor soort muziek dit nu is. Een mix van Pink Floyd-achtige prog vermengd met blues en doom? The Blues is, in tegenstelling tot zijn titel, een funky rocker in de stijl van The Spin Doctors. Een uptempo rocker met een flinke laag fuzz. Tiglio gromt en grauwt zich hier als een zwaar verkouden Tom Waits manmoedig doorheen en gitarist Eugenio Suvorov verliest zich in een zwaar fuzzende gitaarsolo.
Stooges-achtige gitaarriffs openen het gonzend rockend Gold Tonight. Een garagerock nummer met een ontstellend smerig geluid. Tiglio braakt zijn teksten er haast uit en Suvorov’s gitaarsolo stuitert alle kanten op. Een zeer intens nummer. In de ballad Downtown Mumbai duiken de bluesinvloeden op, met name door het gitaarwerk. Tiglio’s gromzang blijft verbazen. De band klinkt hier als een bluesy versie van de artrockers Pere Ubu. Threshold is een overdonderend hard fuzzrock nummer waarin invloeden als Soundgarden, Nick Cave en The Stooges voorbijkomen. Let ook eens op die prima schots en scheve gitaarsolo! I Pay For It is een bluesnummer dat qua muziek aan Snowy White’s “Birds Of Paradise” doet denken maar dan met Tiglio die zich op zijn Beefheart’s door het nummer heen gromt. Muddy Waters is een eigenzinnig stuiterend funkrock nummer met een heerlijke groove.
Na het loom groovende A Little Bit Wiser sluit de ballad Miriam het album af. Tiglio klinkt in dit nummer als een mix van Paolo Conte en Captain Beefheart terwijl de zwalkende gitaarriffs en de rauw brullende gitaarsolo je op het puntje van je stoel houden.

Een zeer indrukwekkend album. Maar wat is dit nu precies voor muziek? In elk geval is de muziek merkwaardig en eigenzinnig genoeg om het hele album te blijven boeien. Deze band krijgt een ereplek in mijn muzikale rariteitenkabinet.



Tracklist:
01. Sin Of Innocence
02. The Blues
03. Gold Tonight
04. Downtown Mumbai
05. Threshold
06. I Pay For It
07. Muddy Waters
08. A Little Bit Wiser
09. Miriam

Website: Crudelia

20 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe